Cambodja (Otres)

Bijna 2 maanden heb ik doorgebracht in het paradijselijke Otres, wat heb ik hier genoten! Otres is een soort van expat comunity en bedevaartsoord voor een hoop mensen. Ik heb hier gewerkt in een hostel met ontzettend lieve mensen. We werden close en ik beschouw deze mensen nu bijna als familie. Ik dacht dat ik mijn Walhalla had gevonden en wilde hier dan ook blijven tot mijn vlucht terug naar Nederland, op de 29e van mei. Helaas blijkt maar weer dat drama overal bestaat en in deze kustplaats blijkt dit ook maar weer. Zucht.

Otres blijkt vooral een plek voor rusteloze en verloren zielen. Overal is drank en drugs en er wandelen genoeg mensen rond die hardop tegen zichzelf of een onzichtbare vriend praten (en gillen). Het is treurig om te zien hoeveel mensen hier wegkwijnen. Wanneer je hier als toerist een tussenstop maakt, valt het je niet op en zijn de junglefeestjes niet meer dan vermaak. Je ziet niet hoeveel leed en verdriet er schuil gaat onder het oppervlakkige geluk. Het wordt je pas duidelijk als je hier een tijdje zit.

Waar drugs is, is maffia. Russisch en Chinees. Waar drugs is, zijn drugsdealers. Met een ego zo groot als een oceaanschip en een even zo grote verslaving.

[[Ik heb hier even een stuk uitgehaald i.v.m. privacy.]]

Ik wilde in eerste instantie blijven, maar iedereen zou vertrekken. IEDEREEN. Mijn nieuwe familie zou uit elkaar vallen en met al die nieuwe mensen, had ik er ook niet zo’n zin meer in.

We planden dat we op vrijdag en zaterdag met zijn allen naar het eiland Koh Ta Kiev zouden vertrekken, dat voor de kust van Cambodja ligt. Ik ging met Maciek & Ada op vrijdag en op zaterdag zouden Paul, Rachael, Daniel (longterm guest) en Sami (stamgast) komen.

Want dat is voor mij de reden geweest om te blijven. De mensen. Deze ontzettend lieve, oprechte en open mensen. Waarmee ik een connectie heb en voor altijd in mijn hart zal hebben.

De dag voordat we weggingen, zat ik in de straat met een meid die het laatste gedeelte van mijn dreadlocks deed (haha, jaja,… nu een echte hippie), toen ik de iemand ruzie zag maken met een Japanse vrouw. Ze gilde dingen die ik niet verstond en gooide met stoelen en banken. Ze heeft een cocaïneverslaving en helaas was dit niet de eerste keer dat ik haar volledig door het lint zag gaan. Na een aantal minuten van heen en weer gegil, stapte ze samen met haar man in een open bus om te vertrekken. We vernamen de volgende ochtend dat de ze uit de auto is gesprongen toen deze nog reed. Ze hebben haar moeten reanimeren, maar ze ligt nu (voor zover ik weet) in het ziekenhuis in stabiele toestand.

Gekkenhuis, of niet? Hahaha, i know, maar ik zweer het je, dit is gewoon ‘a day like any other’ in Otres. Het was tijd om te gaan, voordat ik zelf ook een onderdeel zou gaan uitmaken van de drama.

Ohhh, ik kan je nog zoveel meer vertellen over Otres. Hoe een Khmer jongen me probeerde te zoenen omdat hij me mango’s gaf en me geld werd aangeboden in ruil voor seks. Maar laat ik je daar maar niet mee vervelen haha. Overall heb ik heel erg genoten in Otres. Ik voelde me er voor een langere periode thuis en raakte bevriend met heel veel mensen.

Okay, terug naar het verhaal. Het eiland Koh Ta Kiev. Mijn god. Wat prachtig. Dit komt het dichtst in de buurt van het ultieme paradijs. Geen wifi, slechts enkele uren elektriciteit, geen wegen en rust. Hier hebben we een soort afscheidsfeestje gehouden. We gingen skinny dippen in het lichtgevende plankton (OH MIJN GOD GEWELDIG!) en hebben vuurtje gestookt op het strand. Nu zit ik in weer een grote stad; Siem Reap. Morgen ga ik naar Ankor Wat, om me vervolgens richting Laos te begeven. Mijn tijd hier zit erop, maar ik weet zeker dat ik nog eens terug kom.

Okay, genoeg geluld. Hierbij een paar foto’s 😀

Me being a hippie

Koh ta Kiev:

Uitzicht vanuit mijn bed op het eiland

Alle mooie mensen die ik heb leren kennen;

v.l.n.r. Daniel, Paul , Rachael, Sammi, ik, Ada & Maciek

Ik & Ada bij het kampuur

Daniel, ik & Justin

Ada, Maciek, Benjamin & ik,… al weet ik niet goed waarom mijn hoofd er zo uitziet. Maar goed, dat heb ik wel vaker.

Haruki, Isa, Maciek, Ada et moi

Last, but certainly not last; dear Glenn. Die ik 9 van de 10 keer niet kon verstaan door zijn dikke Ierse accent.

Ik ga ze allen enorm missen, maar deze meid gaat door. <3