China (Beijing) part 2

Dag 25 t/m 27 – Beijing (Xi’erqi)

Op vrijdagochtend ga ik bepakt en bezakt richting de metro. Ik heb een extra tasje met dikke (winter) kleding omdat ik verwacht dit niet meer nodig te hebben. Dus wellicht kan ik dit terug sturen naar Nederland. Om 11 uur moet ik op station Xi’erqi zijn, dat me ongeveer een uurtje kost.

Na ongeveer 5 minuten te hebben gewacht komt Alfredo op een (uiteraard elektrische) scooter aanrijden. Hij is een Italiaan die getrouwd is met een Chinese vrouw van Mongoolse komaf en is recentelijk met zijn muziekschool verhuisd naar een groter pand, waar we rechtstreeks naartoe rijden. Waanzinnig mooi en er hangt een hele fijne energie. Alfredo (Alfa) vertelt dat er nog een meid hier vrijwilligers werk komt doen. Zij is echter bij de andere muziekschool, maar zal ons met de lunch vergezellen.

Ze komt rond 13:00 uur aan en Irene en ik hebben direct een hele fijne klik. We komen erachter dat we erg veel op elkaar lijken en praten aan een stuk door over van alles en nog wat. Tijdens de lunch schuift ook de vrouw van Alfa aan; Engelse naam Candice en we eten ons buikje helemaal rond. Alfa betaalt en ik kom er later achter dat we niet alleen een bed krijgen tegen wat werk, maar ook 2 keer per dag eten (lunch en diner). Tijdens de lunch laat ik voor de zekerheid mijn tattoo nog eens zien aan Candice. “Wong”… ik vertel het verhaal en we liggen in een deuk.

De dagen erna zijn wat rustig. Ik help met wat kleine klusjes en er wordt vegetarisch eten voor me besteld. Ik kom op de school compleet tot rust en voel me ontzettend thuis en welkom door zowel Alfa & Candice als door de stad zelf.

Op zondag gaan Irene en ik naar Happy Valley, een pretpark midden in Beijing. Althans, wat is midden in Beijing als je er anderhalf uur voor moet reizen met de metro. Maar goed. Het staat gewoon ergens in de stad en we hebben er zin in. We zijn allebei toe aan even wat adrenaline en we hebben dan ook de grootste lol.

Hoogtepunten was om in zo’n bootje door het water naar beneden te glijden. Je gaat van een wat lagere en een wat hogere berg. Beste idee ever om met 14 graden Celsius dit te doen. We hadden ook niet even gekeken wat de consequenties ervan zouden zijn, maar we verwachtten dat het wel mee zou vallen. Er stond geen rij (dat zou toch een sterkte hint moeten zijn) en zodra we de roze poncho aan hebben, komt het volgende bootje alweer binnen varen. Ook hier kijken we niet even naar hoe deze mensen eruit zien. Nee joh, lachen.

Nou.

Huilen. We gaan van de eerste berg af. Handjes in de lucht en alles, want ja, wij zijn stoer. We zitten voorin de boot en krijgen direct een litertje of 50 water over ons heen. Zodra we van de eerste schrik bekomen zijn, varen we onder 2 bruggen door waarop mensen staan met waterpistolen. WAT IS DIT VOOR MARTELING? Zeik- en zeiknat varen we door. Jezus, we moeten er van nog 1 af… We lachen ons helemaal rot, want we voelen het water onze BH’s in kruipen en zodra we de volgende berg op worden getakeld, doet de zwaartekracht zijn werk en laat al het water richting onze kruizen stromen. Gelukkig stonden er bij de 2e afdaling geen mensen met waterpistolen, maar de hoeveelheid water die we over ons heen krijgen werd met ongeveer 3 vermenigvuldigd.

Toen alles nog koek en ei was


Er staan wat blowers klaar waar je voor ongeveer € 2,50 jezelf kan laten “droog” blazen. U-huh.

We gaan even wat noodles eten en rond een uurtje of 17:00 gaan we richting metro. Irene heeft met wat vrienden afgesproken in de stad en ik wil graag naar een vegetarisch restaurant dat ik heb gevonden, dus we gaan allebei onze eigen weg.

Omdat ik uiteraard veel te veel bestel (nep kebab, sesambroodjes -soort bapao- en paddestoelen) neem ik de leftovers mee naar Alfa en Candice, die er ook nog wat van eten. Daarna lekker tukkie doen.

Oh ja, de school heeft wel kakkerlakken haha. Niet zo veel en ik ben niet zo bang aangelegd, maar heb er wel een paar gespot.

Oh ja, in de metro hangt een sticker, waarop ze elke dag (elke dag!) de datum met stift veranderen. Superhandig en eeuwige werkverschaffing. Geweldig.

Oh ja, ik heb me nog nooit zo veilig gevoeld in een miljoenenstad als ik Beijing. Stelen kennen ze hier eigenlijk niet. Natuurlijk heb je altijd van die rotzakken erbij zitten, maar over het algemeen vinden ze niet dat ze zichzelf iets kunnen toe-eigenen. Mochten ze je afzetten en jij betaalt de dubbele prijs voor iets, dan vinden ze dat okay. Je bent er tenslotte mee akkoord gegaan. Maar zomaar je telefoon pakken of tasje pikken doen ze niet. Vandaar dat er overal tasjes hangen op straat, met de inhoud er nog in.

Ik heb het erg naar mijn zin op de muziekschool. De jonge Chinezen spelen onwijs goed drums (is hier heel populair, populairder dan gitaar)en ik kan echt #genieten van hun talent.

Omdat er twee klasjes bezig waren, gaat het een beetje door elkaar, maar je snapt het punt.


Dag 28 – Beijing (Xi’erqi)

Vanochtend wilden Irene en ik naar het mausoleum van Mao. Want ja, wie wil dat nou niet zien? Ze zeggen dat zijn lichaam compleet gebalsemd is en de Chinezen nogal gekke dingen doen als ze hem zien. Dus we zetten de eerste wekker om 07:00 uur en ik rol van mijn opblaasmatrasje af rond half 8. Uiteindelijk vertrekken we rond 08:30 richting de metro. Omdat het FUCKING DRUK is, worden de mensen gewoon de metro ingeduwd, hilarisch. Dat zijn vrijwilligers die gewoon een beetje de mensenmassa proberen te ordenen. Met niet al te zachte hand, kan ik je vertellen.

Na ongeveer een uur zijn we in de buurt van het Plein van de Hemelse Vrede en gaan op zoek. “Today close.” GRRRRR. “Maybe day after tomorrow”. Die ‘maybe’ doet het hem. Ik bedoel, als de politie het al niet weet, hoe kom ik er dan in godsnaam achter? Kennelijk gewoon proberen. Dus we spreken af dat we het vrijdag nog eens proberen. Dat is de day after tomorrow’s tomorrow. Snappie? Dus dan maar weer wandelen en eten, want het enige waar wij het zo’n beetje over hebben (de hele dag) is eten. Dus ik neem haar mee naar een tentje waar ik eerder ben geweest en omdat het zulk lekker weer is, gaan we op het dakterras zitten.

Erna gaat Irene naar haar Chinese les en ik ga op zoek naar wat kleding. Ik bedoel, mijn kleding is vies en kan het niet wassen, dus dan maar nieuwe. Helaas vind ik niks, dus bij terugkomst in de school vraag ik Candide of ze mijn kleding wilt wassen. No problem. De schat.

Ik boek mijn ticket voor Xi’an op maandag voor uiteindelijk USD 76 (€ 64,-) en weet nu ook zeker dat ik vanaf maandag door trek. Alleen hostel nog even zoeken, maar dat doe ik later vandaag, want nu moet ik sleutels labelen van de baas.

Ik boek een hostel voor 4 nachten in Xi’an en, omdat er geen workaway mogelijkheden zijn, denk ik dat ik bij iemand ga couchsurfen. Maar dat zie ik wel als ik daar ben, want misschien zijn 4 nachten in Xi’an er meer dan genoeg.

Tijdens het eten bespreken we met zijn vieren het aanstaande weekend. Zaterdag en zondag geven we Halloween feestjes voor de kinderen uit de buurt. Irene en ik zijn om de beurt een heks en een vampier en we kijken allebei reikhalzend uit naar het vooruitzicht om kinderen de stuipen op het lijf te jagen. Candice heeft een bewegende clown gekocht, die we liefkozend Roland hebben genoemd. Roland, omdat het een lieve naam is en om het feit dat het ding ronduit angstaanjagend.

Je moet je voorstellen dat een groot deel van de kinderen dezelfde lengte zullen hebben als Roland hahaha. Dat wordt dolle pret.

‘S avonds kopen Irene en ik een wijntje en kletsen de hele avond over ons leven, waardoor we pas rond 02.00 uur gaan slapen, maar dat geeft niet. Slaap is overrated.


Dag 29 – Beijing (Xi’erqi)

Vanochtend was er weinig te doen, dus ik ging aan de slag met een schilderwerkje. Van Candice mogen we alles gebruiken, elk muziekinstrument bespelen en doen wat we willen. Omdat er wat ezels staan met papier, vraag ik of ik wat mag schilderen. “No problem, you paint?”. Nou, dat ik schilder vind ik iets te zelfingenomen, maar ik kan het proberen. Ik focus me compleet op mijn uil en het werkt therapeutisch. Heerlijk.

In de middag vraagt Candice of ik wat werk wil doen voor haar en ben ik weer gaan flyeren met een van de jongens waar ik eerder ook mee rondliep. De mensen gieren het uit als ik probeer te vertellen dat de flyer die ik hen geef van een muziekschool is. “Ni hao, yinjue shweshao”. Ofzoiets. Ik vind het niet erg dat ze lachen, want om die reden nemen ze mijn flyer ook aan. Arm meisje, praat geen woord Chinees. Ik probeer het wel, maar er is gewoon geen touw aan vast te knopen.

Onderweg terug naar de muziekschool komen we een zwerver op straat tegen. Een man zit met een karton voor zich, met wat Chinese tekens erop en een bekertje erbij voor wat centen. Omdat cash hier een steeds zeldzamer begrip wordt, heeft zelfs deze man (ja je gelooft het niet) een uitgeprint velletje met een QR code erop. Als je die scant met je telefoon en WeChat Pay of Alipay, dan kun je geld op zijn rekening storten. Mooi he? Dit, terwijl je op de metrostations niet eens met een debet- of creditcard kunt betalen. Alleen cash. Gekkies.

Terug op school help ik Candice met nog wat slingers ophangen voor de Halloween feestjes van zaterdag en zondag en voor we het weten is het bijna 22:00. Ik maak mijn uil nog even af en duik mijn mandje in.


Dag 30 – Beijing (Xi’erqi)

Jezus wat een ochtend hebben we weer. Ik sta vrij vroeg op, groet een aantal van mijn kakkerlakvriendjes goede morgen en duik onder de douche. Omdat Alfa en Candice meestal rond een uur of 11 binnenkomen, dacht ik van de tijd mooi gebruik te kunnen maken om wat schetsen te doen. Ik heb er helemaal zin in.

Alfa stuurt een tekst via WeChat (Chinese Whatsapp, had ik dat al verteld?) dat hij en Candice later zijn, omdat het haar verjaardag is en hij haar als verrassing mee uit lunchen neemt met de familie. Geeft niks, ik houd me wel bezig met mijn tekeningetjes,

Rond 11:00 uur komt Irene de douche uit. We kletsen wat en ineens klappen alle lichten uit, op een paar na, die in eerste instantie al helemaal niet aan waren. Noodaggregaat, gok ik. Okay, wat nu. Ik had toevallig gezien waar de stoppenkast zat van het gebouw, dus ik klim de ladder op om te kijken of er misschien een schakelaar om is. Even gegrinnikt bij de waarschuwing op het deurtje;

Geen schakelaar om en ook de buren van de coffeebox lijken geen last te hebben van stroomuitval. Hmmm, vreemd. We sturen een WeChat naar Alfredo, althans Irene, want mijn WiFi is ook pleitos. Alfa geeft aan dat de energie waarschijnlijk gewoon is afgekapt omdat ze niet betaald hebben. Hahaha, okay, arme schatten. Ons elke dag eten geven en dan zeggen “No money in the account”. We voelen ons een beetje lullig en omdat ook de noodstroom het per vertrek gaat begeven, gaan we in het voorportaal bij de buitendeur zitten. Ik neem een ezel onder mijn arm en ga daar maar tekenen dan. Irene leert haar Chinees.

Om ongeveer 13:00 krijgen we honger, maar omdat we niet zeker weten of Alfa nu iets besteld heeft voor ons, sturen we hem weer een chat. Ja hoor, allang besteld, zou er al moeten zijn. Niet dus. Na ongeveer drie kwartier komt er dan eindelijk voedsel en moet Irene het zo’n beetje naar binnen slaan om op tijd op haar werk te komen. Alfa heeft een tweede muziekschool waar zij moet komen opdraven om de kinderen te entertainen. Terwijl zij de straat oprent zwaai ik haar gedag.

En dan ben ik alleen. In het voorportaal van een muziekschool. Met in- en uitlopende Chinese mensen die me steeds dingen vragen. Terwijl ik me bedenk dat ik mijn boek ga lezen, komen Candice, Alfa, de zus en het neefje van Candice binnenwandelen. Het blijkt dat het China allemaal (uiteraard) anders gaat met de elektriciteit. Hier koop je je elektra prepaid en als het op is, is het op. Dan sluiten ze de boel af en kun je fluiten naar het eten in je vriezer hahaha. Gekkies.
Candice moet de kaart gaan opwaarderen in een shop waar dat kan, maar ik begreep van Alfa dat daar zojuist niemand was, dus ik ben benieuwd hoe de rest van de dag gaat verlopen.

Hoe dan ook, als die kaart is opgewaardeerd, stop je hem ergens in een gleuf in de meterkast en dan zou je weer elektriciteit moeten hebben. Dan heeft Nederland het toch iets beter geregeld, dacht ik. We zitten met zijn allen (minus Candice, die staat nog ergens voor een winkel) in het voorportaal, elkaar aan te kijken.

Na een uur of anderhalf (“De elektricien is er over 10 minuten”), hebben we weer elektriciteit en kunnen we wat dingen doen en de mannen kunnen hun drummers geven. Niet geheel onbelangrijk. Candice biedt me burzdeej cake aan en that’s a first: ik eet de taart met stokjes, want bestek is er niet. Ik vind het wel leuk.

‘S avonds passen we de kleding die ze voor ons heeft gekocht en uiteraard zit de heksenjurk als gegoten. Mooie hoed erbij en klaar is Clara of Glinda ofzo…Ik moet nog even een naam voor mezelf bedenken.

Daarnaast gaan we aan de slag met de versieringen en zijn de hele avond en halve nacht bezig. Pas rond half 4 liggen we op bed, maar we zijn wel ongeveer klaar voor kinderen die morgen komen.


Dag 31 & 32 – Beijing (Xi’erqi)

Zaterdag is D-day. Vandaag zullen we 1 van de 2 Halloween feestjes geven. We hebben er allemaal erg veel zin in, maar er moet nog een hoop gebeuren. Er moet sap worden gemaakt (lees: suikerwater) en de laatste slingers worden opgehangen en de ballonnen verzameld.

Je moet weten dat Irene en ik een half uur in een deuk hebben gelegen om de hoeveelheid versiering dat er hangt. Ik heb werkelijk nog nooit in mijn leven, in totaal, zoveel Halloween versiersels gezien. Irene en ik hebben het ‘Ghost house’ gemaakt en het is echt ons kindje geworden. Het was een extra kamer, die we vol hebben gehangen met spinnenrag. Daarnaast hing in het midden van de kamer een skelet (Gangster Willy genaamd) aan zijn nek, boven een vuur, te gillen “Help me, help me”. Daarnaast kroop er een zombie over de vloer en zou er een vriend van de school de kinderen laten schrikken. Ik denk dat menig kind hiervan trauma’s zal oplopen, maar dat zou voor ons ‘mission accomplished’ betekenen. Hahaha heerlijk, kinderen bang maken. Maar goed, misschien gaat dit wat ver. Maar Candice wilt er niets van weten en vindt dat het allemaal wel nog wat enger kan. Wat een vrouw, geweldig.

Ik, Candice & Irene <3

En een korte vlog;

Rond 17:00 druppelen de eerste ouders met kinderen binnen en kan het feest beginnen. Ik leef me helemaal in de rol van heks en word zelfs gebruikt in het promofilmpje van Alfa. Het is leuk, de kinderen hebben het naar hun zin, maar nadat de laatste naar huis is, zien we wat voor ravage deze duivels in kinderlichamen hebben achtergelaten. De tering. Mocht je me ooit nog horen over eventueel kinderen krijgen, help me dan alsjeblieft herinneren aan Halloween in Beijing 2017. Onze zombie is gesloopt. En niet zo’n beetje ook. Een ware slachting heeft zich afgespeeld in onze spookkamer. Zijn linker arm lag in een hoek rechts. Zijn rechterhand in de hoek links. Zijn rechter arm waren we in eerste instantie kwijt. Zijn schedel was ingeslagen en zijn nek gebroken…. Arme Freddy. Echt meer dood dan levend.

Candice was in alle staten en zwoer het jong levend te villen. We hoorden later dat, terwijl hij onze zombie uit elkaar scheurde, zijn vader doodleuk filmpjes stond te maken. Ik zag hem al eerder even en zijn ouders hebben gewoon geen overwicht, waardoor ze ontsporen. Waarschijnlijk enig kind.

Hoe dan ook; ik weet Freddy de volgende dag weer een beetje te fixen, zodat hij op zondag toch nog een beetje kan kruipen. Alfa krijgt het geniale idee om een filmpje te draaien in de hoek van de spookkamer. Er staat een computerscherm en erop speelt een filmpje. Je ziet een schommelstoel in een donkere kamer… dan begint hij te schommelen en een fractie van een seconde later zie je een gezicht van een vrouw met een ijskoude krijs erachter. HAHAHA deze mensen gaan serieus naar de hel. Die kinderen zijn 5 jaar ofzo hahaha.. i love it.

We weten die avond weer wat kinderen aan het janken te krijgen. Missie geslaagd. We eten wederom samen en Alfa komt met cadeaus; voor Irene en mij allebei een slof sigaretten en een fles wijn om te delen. Heerlijk: kanker en levercirrose. Het is ontzettend lief van ze en Alfa stelt voor om mij de volgende ochtend naar de metro te rijden op de scooter. We spreken af rond 12:00 uur weg te gaan. Mijn vliegtuig gaat om 15:05 en zou voldoende tijd moeten zijn om hem te halen.

Ik check even wat de weersvoorspellingen zijn, maar ik heb geleerd daar niet al te veel op te vertrouwen. Volgens mij is dat ook gewoon Chinese propaganda om het volk tevreden te houden. Al zolang als ik in China ben zien de vooruitzichten er zo uit:

Okay, het regent niet elke dag. Maar ik heb nog geen dag meegemaakt dat het 20 graden was. Serieus, het regime zit hierachter.

Ah shit, Mao nog niet kunnen zien…. AARGH. Volgende keer.