China (Shanghai – Hangzhou – Xiamen)

Shanghai

De reis naar Shanghai vanuit Xi’an is prima. Ik koop voor omgerekend 38 euro een kaartje voor een nachttrein en kom rond 13:00 aan in Shanghai. Ik heb op zich goed geslapen, zelfs met een enorm snurkende man naast me. Wel lekker zo’n nachttrein; want dan bespaar je weer een nachtje aan slaapkosten.

Het krioelt van de mensen in Shanghai en ik weet dat ik met de metro naar het hostel kan. Hidden Garden Hostel. Ergens aan de kant van het financiële gedeelte van Shanghai en ik vind het vrij snel. Ik had dit hostel uitgekozen omdat er op Hostelworld (een app) was aangegeven dat zij een keuken hebben, dus dan kan ik voor mezelf koken. Ik kom aan en vraag direct naar de keuken. “Nee, joh, geen keuken. Jaaaaa, okay wel een keuken, maar die is enkel voor het restaurant”. Ja, zo ken ik er ook nog wel een paar. Ik baal er een beetje van, want dat is de voornaamste reden geweest om voor dit hostel te kiezen. Maar ik moet zeggen; de kamers zijn prachtig, er zit vrij nieuw sanitair in en het is vrij dichtbij wat leuke dingen.

Ik neem ‘s avonds de metro naar The Bund, de boulevard waar al die panorama foto’s zijn genomen die je vindt als je even Google vraagt naar Shanghai. Het is mooi, maar niet spectaculair. Ik kom er hier achter dat ik niet Xi’an-moe, maar stad-moe ben en bedenk me dan ook dat ik maandag hier weer oprot. Verder weinig boeiende dingen.

Op zaterdag had ik een heel plan bedacht, wat direct in duigen viel toen ik eenmaal mijn tweede plek had bereikt. Eerst ging ik naar de Shanghai Tower, het hoogste gebouw in Shanghai en met spectaculair uitzicht. Was inderdaad heel mooi. Maar alles is mooi op grote hoogte.

 

Omdat ik NATUURLIJK geen verder onderzoek had gedaan, dacht ik dat daar die glazen vloer wel zou zijn. Niet dus. Hiervoor moest ik naar de Oriental TV Tower, zo’n kilometer verderop. Okay, daar dan nog even heen, want ik wil wel een selfie maken daar. Nou, makkelijker gezegd dan gedaan.

TYFUS druk (sorry). Dus eerst kaartje halen; 180 RMB. “Waiting time 1 hour”. Tja, als ik er toch ben. Het ging allemaal vrij soepel. Beetje alsof je in Disney World staat, of de Efteling. En dan eindelijk kom je boven. Moet je nog een lift. En nog een. Maar dan ben je er. Dus ik liep met ferme passen richting de glazen vloer en wilde er direct op gaan staan. Nou. Mijn hele lijf verzette zich er hevig tegen. Ik kreeg een knoop in mijn maag toen ik naar beneden keek en mijn knieën werden week. Dit is die chick die de plank hike huppelend zou kunnen doen he, maar het feit dat je zo ver naar beneden kan kijken er dan op dat glas kunt lopen, voelt zo onwijs tegennatuurlijk, dat alles in je lijf weerstand biedt.

 

  

Snel wat selfies gemaakt en snel weer weg. NOU NEE. In de rij om alsjeblieft weg te mogen. Ik ben bereden en geschaard door talloze Chinezen die het concept van personal space niet bevatten, dus om mijn woede iets te temperen schreef ik een stukje op mijn telefoon;

Ik had beter moeten weten dan op zaterdag naar de toren te gaan. Ik word pissiger en pissiger om het feit dat de chinezen totaal geen rekening houden met persoonlijke ruimte. Een vrouw staat doodleuk tegen me aan te leunen en duwt me richting de rij. Tot tien tellen sylvia en even dit stukje op je telefoon typen, zodat je je agressie daarin kwijt kan, ipv botvieren op een van de mensen om je heen. Alhoewel, als ik nu iemand voor zijn smoel sla, kan ik waarschijnlijk wel eerder weg. Want net als de heenweg, zal de gang naar de exit ook voldoende tijd in beslag nemen. Nadeel ervan is waarschijnlijk een dagje cel ofzo. Ook wel een avontuur eigenlijk. Ik zal de afweging nog even maken. Het komende uur doe ik een aantal smeekbedes aan het adres van verschillende goden, in de hoop dat 1 ervan me gunstig gezind is. “Als ze me maar niet aanraken, 0.5 cm afstand, thats it, lieve God, Allah, Hare Krishna, Jezus, Mohammed, Xenu (scientology), God of fire, Ares, Ra” wie dan ook. Ik zou me bekeren, celibatair leven en mijn leven aan het geloof wijden als alle Chinezen vanaf nu buiten mijn aura blijven. Moet de juiste god wel even een briefje achterlaten, dan weet ik welke religie ik moet aanhangen.

Na deze ervaring kan ik zeggen dat ik volwaardig lid ben van de #METOO beweging.

Okay, dus de eerste lift naar beneden overleefd. Kwam ik in een soort outerspace achtig gebeuren uit. WAAR IS DE EXIT? Down. Okay, ik weer down. Hoppa, een arcade hal. Naaahhh. Zoeken zoeken zoeken. Ik wilde gewoon weg. Terug naar het hostel. Na een half uur weer een filmpje gemaakt.

Zal je altijd zien. Uitgang om de hoek. Ik wandel terug naar het hostel en zie onderweg een fiets staan, zonder slot. Fiets gepikt, sneller thuis.

‘S avonds heb ik afgesproken met Vijay. Een Indiase jongen die in Dubai woont en voor werk een paar dagen in Shanghai is en ik ook via Couchsurfing (vanaf nu CS) heb leren kennen. Hij wilde ook wel vegan gaan eten, dus we spreken af bij een restaurant hier in de buurt. Vegan Lifestyle. Het moet een van de vier vega(n) restaurants zijn uit de keten. Heb heerlijk gegeten daar en omdat ik veel meer wil proeven zweer ik de dag erna terug te komen voor lunch. Vijay is een gezellige jongen. Fijne energie en we praten en lachen over reizen, India en de bizarre wereld van Dubai.

We hadden in eerste instantie afgesproken om (enkel) drankjes te doen, i.p.v. eten, bij The Bund, maar dat wilden we nog steeds wel, dus hoppa. Het is tenslotte zaterdagavond. Omdat ik natuurlijk op mijn gepikte fiets was gekomen, wilde ik hem weer pakken. Helaas, iemand anders heeft hem alweer gepikt. RIP fiets, het was een mooie middag…. Heb niet eens de tijd gekregen om je een naam te geven. #doeifiets.

Nadat we half verplicht over de boulevard zijn gelopen, gaan we op zoek naar een bar, maar omdat we pas om 22:00 uur aankomen in de juiste buurt, voelt het een beetje alsof de rest van de stad aan het aftaaien is. En omdat ik onbekend ben in de stad, lopen we een beetje rond. Vijay is hier vaker geweest, dus ik vertrouw een beetje op zijn kennis, die compleet afwezig blijkt te zijn. Ik navigeer naar wat barretjes zo’n 300 meter verderop en zodra we een hoek omslaan zien we een groot gebouw met de letters HOUSE OF JAZZ & BLUES. Ding ding ding! We moeten entree betalen (van 6 euro), omdat er live muziek is, maar dat doen we uiteraard graag. We bestellen 2 bier (een halve liter van de tap die ik absoluut niet met plezier drink) en stellen ons ergens voorin op, omdat alle tafeltjes bezet zijn. De sfeer is maar zo zo (veel oudere Westerse mannen met jonge Aziatische meiden) en ik vraag me af of de metro’s nog rijden om 23:00. Wat niet zo is, geloof ik. Dus ik spreek met mezelf af om sowieso even te wachten op de muziekanten (hadden pauze), want een taxi nemen om 23:00 of 23:30 maakt niet erg veel verschil, lijkt me.

Uiteindelijk werd het een taxi om 02:30 omdat we de rest van de avond hebben staan dansen, praten met iedereen en volop genoten van de energie die nu wel de kamer vulde. Wat een avond!

Omdat ze een soort competitie houden (met als prijs een t-shirt en cd) gaat Vijay het podium op. Ik moet zeggen, ik bewonder zijn enthousiasme en openheid. Heerlijk! If you see this, Vijay, I am sorry, but your perfomance has to be shown in all greatness. 😀 <3

Dus, nu een taxi nemen. Ik dacht dat dit wel goed te doen was, maar nee. Twee niet Chinees sprekende mensen kunnen niet gemakkelijk een taxi krijgen in Shanghai, kan ik je zeggen. Er staat een Chinese vrouw achter me en ik vraag of ze English spreekt. Jawel,.. okay chill. Althans,… ik voel me altijd een beetje bezwaard om Engels sprekende Chinezen te vragen om te vertalen, want die krijgen die vraag denk ik wel 200 keer per dag. Maar ze vindt het gelukkig niet erg en spreekt met de taxi chauffeur. Hij wil me niet wegbrengen. Zal wel teveel gedoe zijn. Uiteindelijk zegt ze dat zij vlakbij mijn hostel woont. Vlakbij is hierbij een vrij flexibel begrip, maar voor Shanghai maatstaven is het dichtbij, dus ze vraagt of ik met haar een taxi wil delen. Fijn! Zie je, alles komt altijd weer op zijn pootjes terecht.

Ik knuffel Vijay en bedank hem voor een onwijs leuke avond en hij mij en stap met de dame in de taxi. Hemelsbreed zal het ongeveer een kilometer of 6 zijn, maar we doen er ruim een half uur a drie kwartier over om haar plek te bereiken. In de taxi zitten we gezellig te kletsen en ze vertelt me dat ze lerares Engels is en al 7 jaar in Shanghai woont. Uiteraard komt mijn afkomst aan bod (niet met voorbedachte rade overigens) en ik vertel het verhaal hoe iedereen ineens zei dat ik Wong moet heten. We lachen de lul uit onze broek en ze vraagt me om het teken. Ik laat het zien. “Oooooh, Weng!”.

Nou. Doei hoor. Ik geef het op. Weet ik veel hoe ik heet.

Omdat het nogal een latertje werd, stond ik ook vrij laat op en doe eigenlijk niks. Ik los mijn schuld in door bij de Vegetarian Lifestyle te gaan eten en krijg diner & a show als blijkt dat er een soort sportevenement gaande is in de soort van sportarena waarin het restaurant is gevestigd. Best leuk.

Ik wandel terug naar het hostel (heb gezocht naar fietsen die ik kon stelen, maar helaas was er geen voor handen) en boek mijn treinticket voor Hangzhou, de volgende dag. Ik boek een hostel en bel mijn lieve papaatje en doe verder niks. Shanghai heeft het niet voor mij, dus ik voel niet de behoefte om de stad in te gaan en verder te onderzoeken. Voor mij is Shanghai “just another big city” met weliswaar een prachtige skyline, maar het ademt geen sfeer. Ik ben er klaar voor om weg te gaan. Doei Shanghai – Hallo Hangzhou!

(Wel een aardige foto – Shanghai tower en ‘flessenopener’)


Hangzhou

Op maandag mag ik dan eindelijk weg uit Shanghai en ga met een vochtige tas (don’t ask – het hostel was heel erg vochtig. Zodanig dat mijn kleding niet wilde drogen) naar het treinstation. Omdat je met de app C-trip al van te voren een kaartje kan kopen, hoef ik op het station alleen maar even naar een loket, mijn paspoort laten zien en het kaartje in ontvangst te nemen. De treinreis duurt een uurtje en dan ben ik er al.

Wat een enorm verschil met Shanghai. Veel meer sfeer en pittoresker dan de concrete jungle. Toch knap, voor een stad met meer dan 9 miljoen inwoners haha. Het hostel vind ik snel en oogt heel leuk. Ik geef de was die ik eerder zelf probeerde te wassen in Shanghai en de vrouw geeft aan dat het over een uur of 3 klaar is. EN DROOG! Geef deze mensen een medaille.

Op Happy Cow vind ik een vegan restaurant aan het water bij Westlake en dat is maar 20 minuten lopen vanaf hier, dus huppel de huppel. De stad kent smalle steegjes, zoals ze die ook in Beijing hebben en ik voel me hier wel thuis. Wellicht blijf ik hier een weekje, want de weersverwachtingen zijn niet zo heel goed, wat het sightseeing een beetje in gevaar brengt. Als ik wat langer blijf en ondertussen een Ukelele aanschaf, dan kan ik me wel vermaken en de stad een beetje leren kennen.

Ik zoek me weer helemaal het leplazurus omdat mijn Maps.me (offline app voor navigatie) me stelselmatig de verkeerde kant op stuurt als het op Happy Cow plaatsen aankomt. Dus na wat navragen, blijk ik zo’n 1,5 km de verkeerde kant op te zijn gelopen (HAHA – in de stromende regen) en word ik teruggestuurd. De recensies op de app zijn lovend en ik ben het ermee eens. Ik eet heerlijke zoetzure lotuswortel en superverse, handgemaakte, noodles met seizoensgroente. De locatie krijgt ook goede kritieken op het uitzicht over het meer, maar omdat het hier om 17:30 donker is, krijg ik daar weinig van mee, helaas. Misschien kan ik hier van de week nog een keertje langs.

Ik kom terug in het hostel en ontmoet een Fransman en Oostenrijker. Of althans, ik word in de val gelokt met de eeuwenoude truc om de afkomst van iemand te raden. “Excuse me, we were wondering…are you Russian?”. Eigenlijk moet je daar niet op reageren, maar ja, ik ben goedheid zelve natuurlijk. Die Oostenrijker zorgt er binnen een mum van tijd voor dat ik ze snel zat ben. Wat mijn sterrenbeeld is… en mijn ascendant. Ja, weet ik het. Oh, dat hoor ik wel te weten, want hij heeft al zooo vaak meegemaakt dat astrologie helemaal klopt, bla bla bla. Beleefdheidshalve luister ik zijn verhaal aan “There are 12 months, 12 zodiac signs, 12 planets,..12 ,..” ik zeg “I think there are only 8 planets… used to be 9, but i think Pluto is not one of them anymore”. Zegt ie; “Oh, who cares,..” Nou ja, ik dus. Want als jij er zo van overtuigd bent, moet je mij ook wel een beetje overtuigen met daadwerkelijke feiten, Fritz. Zo heet hij niet, want ik ben alweer vergeten hoe hij heet. Ik wil zo snel mogelijk een einde maken aan het gesprek en geef aan dat ik een sigaretje wil gaan roken. Fritz vraagt of hij er ook een mag. Zucht. Okay. We hebben het buiten over zijn leven als docent Duits en hij probeert slinks uit te vogelen op wat voor mannen ik val. Ja, het is waar en niet te geloven. Ik weet niet wat ik heb dat al die mafkezen aantrekt, maar ik reageer niet en loop terug naar binnen, om vervolgens mijn spulletjes te pakken en naar de kamer te gaan. Op hoop van zegen ligt hij niet bij me in de dorm.

De volgende ochtend is het heel grijs buiten. Fritz doet weer semi normaal en ik wil op zoek naar een Ukelele. Sinds ik de encouter had met Yarden & Itai, droom ik ook weer van dat instrument. Ik heb er eentje in Nederland, maar het leek me maar lastig om mee te nemen. Zij zeiden echter; Ja, wel irritant, maar dat is alleen tussen de plekken in. Alleen tijdens het reizen. En dat is natuurlijk ook zo. Die backpack is ook onhandig, maar ook alleen tijdens het reizen. Dus ik wil er weer eentje. Ik had een muziekwinkel gezien op Bing (gefilterde en opper gecensureerde zoekmachine van China), dus met een metrorit van 20 minuten was ik er. Mooi.

Alleen piano’s. Over lastig meenemen gesproken,…

Ik had me erbij neergelegd dat de ukelele er voor mij niet meer inzat (ik ben zo’n type a la; als het je gegund is, komt het wel op je pad), dus dacht dat ik wat in de buurt rond zou gaan lopen om niet alleen het centrum, maar ook de wat meer afgelegen gebieden te leren kennen. Dus ik loop wat blokjes en zie daar; gitaren…. en ukelele’s. Ik ben niet echt overtuigd en voor 570 RMB vind ik het ook een beetje veel. 73 euro. In Nederland kocht ik hem voor 50 euro in Duitsland. Inclusief verzendkosten. Dus doei.

Maar, het lot he, twee deuren verder een professionele muziekwinkel met Ukelele’s van Tom (gecertificeerd en al). Ik probeer er eentje. 390 RMB, ofwel 49 euro nog wat. Ik ben blij en vraag of ze ook een draagtas heeft. Ja hoor. Ik vraag hoeveel die kost. Ze zegt “together”. Okay, FLEX!! Zo werkte dat namelijk niet bij die Duitse, inclusief verzendkosten kloothommel. Als klap op de vuurpijl krijg ik er ook nog een tuner bij, waar ik uiteindelijk geen zak mee kan, maar het gaat om het idee. Zo blij als een kind. Snel naar mijn kamer om te pingelen.

Na het pingelen (tijdens het pingelen gebeurde er ook nog van alles, maar dat zal ik je besparen) ga ik naar een vegan restaurant in de buurt. Ik vind het vrij gemakkelijk en raak aan de ‘praat’ met de eigenaresse. Praat is hierbij een heel ruim begrip want de enige woorden die we lachend met elkaar wisselen is (fonetisch) “Tibedong” ofwel “Ik weet het niet”. We gieren het uit en ik voel me op mijn gemak om mijn tattoo te laten zien. “ONG!”

Ik had het er al met pa over gehad, want onze achternaam verschilt gewoon naar mate je van locatie verandert. In Beijing heten we Wong, in Shanghai Weng en hier in de omgeving kennelijk Ong. Ik vind het prima. Mochten er nog verdere medeklinkers en/of klinkers aan te pas komen, ben je de eerste die het hoort. Of in ieder geval mijn familie. Mijn familie zou de eerste moeten zijn die het hoort haha.

Maar goed, we hebben het naar ons zin en haar zoon, die 3 woorden Engels spreekt komt er ook bij. Nadat we 2 zinnen hebben gesproken, vraagt hij om mijn WeChat. Tuurlijk, boeie. Leuk. Dus hij voegt me toe en we babbelen nog wat. Tot hij zegt “For you i want to learn English”. Weet je, ik denk dat je als vrouw alleen toch niet zo lekker uit de voeten kan als man alleen. Mannen kunnen gewoon lol trappen. Met een vrouw erbij komt toch dat hele sekse (niet sex) gebeuren om de hoek kijken. Dat voorplant gedrag. Dat oerinstinct ofzo. Misschien ruiken zij ook wel dat mijn eitjes zo goed als doorbakken zijn en dat er vaart moet worden gemaakt om er ook nog maar iets toonbaars van te maken.Hoe dan ook, hij is mijn held van de avond. Ik lees zijn naam, maar geen idee hoe ik het uitspreek.

Hij vraagt me de foto’s te sturen, zodat hij ze kan bewaren en ik krijg de volgende berichten van hem:

Hij is mijn naamloze held. Voor altijd. En mijn beste vriend. Ook voor altijd.

Ik boek nog wat extra nachten, omdat ik Hangzhou helemaal te gek vind en het de aankomende dagen toch maar druilerig wordt. Ik wil nog veel bezoeken, maar als ik niks kan zien, houdt het ook snel op en kan ik beter zitten pingelen op mijn bedje. Vandaag overigens nog wel wat plaatjes kunnen schieten hoor, al is het tegen een grijze achtergrond.

De volgende ochtend ziet het weersvooruitzichten er niet goed uit en bedenk me dat ik mijn ukelele ga oefenen. Ik ga met de ukelele onder mijn arm naar het water en beland op de berg met prachtige uitzichten. Ik loop wat rondjes en ga waar het groen me brengt en kom op prachtige plekken.

Binnen een mum van tijd heb ik een fanbase, in de vorm van een oudere man en vrouw, die me enthousiast toejuichen en met thumbs up geven. Ik voel me in 1 klap beter en pingel zelfverzekerd de 4 akkoorden die ik ken. Er komen meer mensen bij en ze slaan me allemaal gade. Willen selfies met me, maken opnames en vragen om mijn WeChat. Ik heb het wel naar mijn zin, totdat het begint te regenen. Ik vlucht weer naar mijn hostel, maar ben blij dat ik het gedaan heb.

De volgende dag blijft het continu regenen en ook de vooruitzichten zijn slecht, dus de dag erna pak ik de trein naar Xianmen. Stond helemaal niet op de planning, maar goed, ik ben geen held met plannen, dus ik vergeef het mezelf. De locatie voornamelijk gekozen voor de temperatuur haha. Ik heb namelijk ECHT geen zin meer in 13 graden en regen en na overleg met Manuel, boek ik (naar later bleek) een te duur ticket voor een eerste klas plek in de bullettrain naar Xiamen. Ik ben de hele dag onderweg, uurtje of 7, maar dat geeft niet. Ik lees mijn boek in de trein en relax.


Xiamen

Meh. Ik ben naar de botanische tuinen geweest en liep wat langs het water. Het eerste was mooi. Zie foto’s. De rest is vooral heel toeristisch en groot en veel.

Ik boek mijn ticket naar Hongkong. Ik ben wel klaar in China. Helaas heb ik niet Guilin e.o. gezien, maar ik kan altijd nog eens terugkomen. Ik begin toe te raken aan een beetje lekker weer, dus de pijlen zijn gericht op Vietnam. Okdoei.