Hongkong (Hongkong)

Op de weg naar het vliegveld in Xiamen word ik nog hopeloos afgezet door de taxichauffeur die een rondje eiland doet i.p.v. rechtstreeks naar het vliegveld, maar goed. Ik betaal 12 euro voor een ritje van 30 minuten, dus eigenlijk mag ik ook niet klagen.

Ik vlieg naar Hongkong en ben in mijn hoofd al bezig met wanneer ik naar Vietnam mag vliegen, want weer een grote stad zie ik eigenlijk niet zitten. Tot ik uitstap. Eerst wordt mijn temperatuur gemeten met een soort laserpistool (huh?) en toen: wow! De mensen zijn vriendelijk, de energie is fijn. Ik ben weer blij en voel me er thuis. Het hostel is niet op het eiland maar wel in het centrum op het vaste land en moet makkelijk te vinden zijn. Ik neem de metro en volg de aanwijzingen naar het hostel. Ik zie een klein bordje en een HEEL donkere ingang erachter. Er hangen aan de buitenzijde kettingen aan de deur en stoelen en banken zijn op elkaar gestapeld en tegen de muur gezet. Eerlijk? Is dit weer zo’n actie waaruit blijkt dat ik een hostel heb geboekt dat niet meer bestaat?

Het zou zo maar kunnen (want met mij weet je het maar nooit),maar dat is in dit geval niet waar. Ik kijk een beetje om me heen en zie ineens dat de receptie verplaatst is naar de 2e verdieping. De ingang is rechts van me en met de lift kom ik er dan toch. Het is een leuk hostel. Meer hotel dan hostel, maar de bedden zijn prima en de douche is warm. Ik duik mijn bedje in, want het is al 22:00, terwijl buiten de “nightmarket” nog in volle gang is.

De volgende dag trek ik erop uit. Eerst ontbijten. Starbucks zit hier op elke hoek, dus ik ga lekker even koffie drinken, wanneer een jongen naast me komt zitten. Simon slaapt bij me op de kamer en komt uit Hamburg. We kletsen wat en gaan daarna onze eigen weg. Wel spreken we af ‘s avonds even een drankje te gaan doen. De skyline is mooi, het weer is mooi en ik wandel wat rond. Het censuur is opgeheven en de stad geeft me gratis Wifi. Dit is zoveel anders dan de rest van China.

Ik bel even met Manuel en zoek via Happy Cow een Indiaas restaurant in de buurt dat enkel vegan serveert, NOM NOM. De rest van de middag loop ik gewoon wat stuurloos rond in de stad.

In de avond gaan Simon en ik richting bar. We vragen twee anderen jongens die erbij zijn gekomen in onze kamer of ze ook zin hebben om mee te gaan. Ze zeggen geen nee, maar door de weerstand die de vraag bij ze oproept, geloof ik wel dat ze dat bedoelden met “I don’t knoooowww”. Dus we gaan met zijn twee. Ik had eerder in het hostel gevraagd of ze een leuke bar weten en we worden naar een soort uitgaansgebied gestuurd, waar een aantal leuke barretjes moeten zitten. Uiteindelijk (na natuurlijk wel weer de nodige omwentelingen en verkeerde routes) gaan we in een bar zetten die ons 20 jaar terug de tijd in neemt. Craig David en R-Kelly blazen uit de boxen en ik word daar natuurlijk best een beetje gelukkig van. We drinken wat biertjes en amuseren ons goed. Ik dwing de arme jongen om de volgende dag met mee te gaan naar Disneyland. Ik was zeker ook zonder hem gegaan want, why not? In Parijs ga ik nooit en nu ben ik er maar 1 metro (okay, stiekem 3) van verwijderd.
Dus, beetje tipsy gaan we naar huis en spreken af de volgende ochtend vroeg te vertrekken. Ik wil er voor opening zijn, zodat we de hele dag hebben.

Hoe de avond was deel 1:

Hoe de avond was deel 2:

Wanneer de wekker gaat om 08:00 zijn we eigenlijk te katerig om op te staan, maar HALLO! We gaan naar fucking Disney. Hoewel mijn hoofd zwaar is, zit ik direct op level 10 van de ladder des energie en spring mijn bed uit. Ik ben echt net een klein kind. Na de noodzakelijke koffie nemen we de metro en na een minuut of 40 stappen we op een lijn speciaal voor Disneyland. YAAAYYYY!! Met elke minuut word ik enthousiaster. De meeste van jullie weten wel dat ik een tatoeage van Mary Poppins op mijn rechterkuit heb, dus dat wordt onze missie van de dag: OP DE FOTO MET MIJN GROTE HELDIN. Helaas. Al vrij vroeg wordt duidelijk dat er maar een paar opties zijn qua foto’s met Disneyfiguren en je moet hier altijd voor in de rij staan. (Ik kan me herinneren van Parijs dat dat helemaal niet zo was, maar misschien laat mijn geheugen me in de steek). Maar goed, ik loop een beetje op de zaken vooruit.

(Supergek trouwens, dat het kerst is. Ik bedoel, het was 20 graden ofzo)

We gaan als professionele pretparkbezoekers te werk en stippelen een route uit waarmee we het hele park zien en alle attracties mee kunnen pakken. Omdat we zo vroeg zijn, en het park nog gesloten, moeten we de bekende Mainstreet blijven wachten, waarbij we toegeven dat het drukker is dan we hadden verwacht. Uiteindelijk bleek het toch erg rustig, maar zo’n op elkaar geplakt kluitje heeft wel wat;

We wandelen wat door het park en maken foto’s. Ik waan me een echte Disneyprinses voor een dag:

En dan mijn hoogtepunt. Helaas geen Mary Poppins, maar wel een carrousel. Zo eentje uit de film, die rond draait met paarden, weet je wel? Er staat “Cinderella Carrousel” op, maar ik trap daar niet in. Ik gil dat ik erin wil. Simon niet, natuurlijk, dus die laat ik achter.

Daarna gaan we in de theekopjes van Alice in Wonderland. Ook leuk. Werden tamelijk duizelig ervan. Ik las ergens dat dat alleen maar erger wordt naarmate je verjaart. Dat had ik niet helemaal voorzien van te voren en moet echt mijn best doen om in een rechte lijn te lopen hahaha. Nerd. Of althans, oud.

En dan. Pure Evil. Maar Simon was nog nooit in Disneyland geweest, dus wist niet waar ik het over had toen ik vertelde over de schoonmaakauto’s in Xi’an en Hangzhou. En dat dat pleurisliedje de hele dag in je hoofd blijft zitten. Je kunt dat ook niet uitleggen, dat moet je ervaren. En ja hoor, daar gingen we.

Zit het nu ook weer in jouw hoofd? Mooi :).
Na dit über zoete ritje, waarvan de tanden uit je mond vallen en je in staat bent wat kinderen voor hun gezicht te trappen, gaan we op zoek naar de attracties die wat meer adrenaline geven. We gaan in de (Hyper)space mountain en high fiven elkaar als blijkt dat we zo door kunnen lopen. Daarna weer een tandje zachter. Wel nog steeds in een spaceship, maar iets kindvriendelijker:

Ik weet trouwens ook niet waarom ik nou zo’n debiele bek trek.

We zien uiteraard nog veel meer dingen en gaan in zoveel meer dingen en gaan nog een keer terug naar die dingen omdat het zo rustig is. Uiteindelijk zijn we drie keer in die space mountain geweest en zijn rond 18:30 getuige van het (jawhol) CEREMONIEEL (lees: liedje, dansje, druk op de knop) verlichten van de enorme kerstboom die aan het begin van Mainstreet staat. Eerlijk is eerlijk. Best indrukwekkend. Er wordt gezongen over vrede op aarde en nepsneeuw stuift op ons neer. Zoals ik al zei; grappig, want ik loop de hele dag al in korte broek.

Ook grappig dat ze zingen over vrede en blijheid, want Simon maakt me attent op het omgedraaide kruis (teken van de duivel) op het kasteel van Disney. Ja, dat is Disney haha. Ik kan me filmpjes herinneren waarin Mickey een stijve heeft, Donald Duck met zijn plasser speelt en ook “It’s a small world” is daarmee verklaard. Het is voor te stellen dat daar ergens duivelse teksten in zijn verwerkt haha, het kan gewoon niet anders.

Uiteindelijk lopen we pas rond 19:00 het park uit. Wat betekent dat we er ruim 9 uur zijn geweest. Daarmee hebben we wel het hele park gezien en zijn uitgeteld. We gaan nog even vegan sushi eten in de straat en daarna naar het hostel om te slapen. Hij vraagt me wat ik de dag erna ga doen, maar geef aan even een dag alleen nodig te hebben. Sorry vriend, ik reis niet voor niets alleen. Maar hij wilt naar The Peak , net als ik. Dus we plannen een trip op zaterdag.

Mijn ‘eigen’ dag spendeer ik voornamelijk keuvelend. Ik loop wat door de stad, maar beleef geen heftige avonturen. Dat gebeurt pas weer een dag later, met Simon.

We spreken om 09.00 af en na een (eerste) kop koffie gaan we met de metro naar The Peak, wat nogal een afknapper is. Het weer laat het niet toe heel ver te kijken en ook het uitkijkpunt is helemaal niet zo hoog. Als je eenmaal op een glazen vloer hebt gezeten op 500 meter hoogte, dan valt dit toch een beetje tegen. Na wat verplichte foto’s gaan we naar beneden wandelen.

We zien dat op Maps.me (weet je wel? Die offline navigator) dat er een waterval in de buurt is, dus we gaan daarheen en zullen vanaf dat punt ongeveer 2 uur naar beneden lopen. Prima, het weer is okay. Dus de waterval. Wat een aanfluiting haha.

Maar kennelijk is het bijzonder genoeg om er een attractie van te maken in Maps.me, dus fotootje maken en weer door. We wandelen door de groene berg die best mooi is, hier en daar. En dan zien we hem, een lullig pisstraaltje aan de rechterkant, langs het pad. Ongeveer 200 meter verderop van de Lugard Waterfall.

Nu had ik in Hangzhou al eens een restaurant toegevoegd aan Maps.me en wist dus dat je plaatsen toe kunt voegen. Dus zie hier: Sylvia’s Waterval

  

Dat was wel het hoogtepunt van de dag haha. Je moet je voorstellen dat ik hem nu heb toegevoegd aan de kaart en dus door miljoenen gebruikers kan worden bekeken hahaha. Dat ze dan bij die Lugard Waterfall staan en zeggen “Deze valt een beetje tegen, maar hier verderop is er nog 1!” Hahahaha. Sorry, maar dat vind ik dus echt prachtig. Hoogtepunt!

Dieptepunt: De ‘lasershow’ van Hongkong. Wat een aanfluiting zeg. Er doen 4 of 5 lasers mee, maar ik zou het niet ‘de symfonie van het licht’ willen noemen, zoals ze zelf wel doen. Vreselijk.

We drinken nog een biertje (of wat) samen om op de gezelligheid van de afgelopen dagen te toasten en Simon zegt dat hij me zal eren met Kerst. Nou, is dat even lief! In Simon vond ik echt een goede vriend, we hebben zoveel lol gehad samen. Maar goed, ik moet echt door naar Vietnam. I will miss you, my friend, and will honor you on Christmas!

WAAAAAAAAHHH Zou ik haast het belangrijkste vergeten! Ik ontmoette een hele lieve meid in het hostel in Hongkong (Facebookvriendjes for life) en zij komt uit Hongkong. Van oudsher wordt daar Kantonees gesproken, dus ik was benieuwd hoe zij mijn achternaam zou uitspreken. Wat denk je? JONG! Hahahahaha!