Rusland (Irkutsk – Olkhon – Irkutsk)

Dag 8 – Irkutsk —> Olkhon

Ik had de wekker gezet, maar dat was eigenlijk niet nodig. Olga, de vrouw des huizes, heeft een uitgebreid ontbijt voor me gemaakt met brood, cake, jam, komkommer met tomaat, thee, koffie, en ,jawohl, roerei. Shit. De episode van een paar dagen geleden staat nog aardig vers op mijn netvlies, maar ik vind het echt onbehoorlijk om dan te zeggen dat ik niet wil. Ze heeft ei gemaakt met courgettes en tomaat en het ziet er goed uit, dus ik neem toch een klein beetje. Daarnaast lekker bammetjes met jam en groente. De dag start goed.

Om 09:15 word ik opgepikt door mijn volgende chaperonne, die mij naar de bushalte brengt. Hier zal ik op de bus stappen richting Olkhon Island. Een (je raadt het niet) eiland in het Baikalmeer, dat het diepste en grootste zoetwatermeer van de wereld is. Ik lieg niet, zoek maar op…. ik wacht wel even.

Ik zit in een busje vol met Chinezen en een van de meiden weet me te vertellen dat het morgen, 4 oktober, een nationale feestdag is met het Mid Autumn festival en dat veel Chinezen daarom nu vrij zijn. Aaaaaahaaaaaa. Ik zweer het je, ze komen uit alle hoeken en gaten. Wel gezellig hoor, maar erg luidruchtig. Kom ik later nog op terug. De reis duurt lang (ongeveer 7 uur in totaal, met een pauze van een uurtje), maar dat vind ik nooit zo erg. Ik zit gewoon lekker om me heen te kijken en de natuur in Siberië is werkelijk te bizar voor woorden. Nog een leuk feitje: Wist je dat Siberië, geografisch gezien, maar liefst > 10.000.000 km2 in beslag neemt? Ik ook niet. Maar goed, even terug naar het verhaal; de reis is mooi, we gaan van het goud van de dennen, naar kale vlaktes, waar koeien en paarden gewoon vrij rondlopen. Daar word ik natuurlijk heel erg blij van. En dan: een bergpas over en ik kijk uit over helderblauw water, met tegen de achtergrond bergen waarvan de toppen besneeuwd zijn. De zon schijnt, wat het plaatje (als mogelijk) nog magischer maakt. Wow, wederom sprakeloos.

We rijden richting de ferry en eenmaal aangekomen op het eiland, rijden we denk ik niet sneller dan 30 a 40 km per uur. Dit, omdat er geen wegen zijn. Verkeersborden staan er wel, maar niemand die eraan dacht om ook even een weg aan te leggen. Nevermind. Hobbel de bobbel naar het guesthouse. Nikita’s Guesthouse, daar verblijf ik de aankomende 3 nachten en wat ben ik daar blij mee! Het is een soort compound met verschillende huisjes en appartementen en een hele fijne sfeer. Ik voel me thuis. Snel nog even een douche gepakt en rennen naar het meer, want de zon gaat al onder en die wil ik natuurlijk wel achter de berg zien zakken.

Het is spectaculair. Alles! De zonsondergang, de energie, de plaats, het uitzicht. Ik voel me nederig als ik rondkijk. Wat een mooi leven heb ik toch.

 

Het diner is inbegrepen, dus ik ga hier in de kantine even wat eten, maar weet niet of ik dat nog eens doe. Alles is vlees (zeg maar HOMPEN) en de aardappelen zijn overgoten met een soort ranzige crème. Van die aardappelen die je ook bij de Aldi kan halen in luchtdichte zak, met spekjes erbij. Gadverdamme. Gelukkig is er ook een salade bar, dus daar zal ik voortaan mijn heil gaan zoeken. Beetje witte lijst erbij en klaar.

Chinezen. Chinezen overal. Nu vind ik Chinezen best leuk, ik bedoel, ik ben er toch ook soort van 1. Maar deze mensen nemen gewoon alles over. Ze zijn enorm luidruchtig en houden totaal geen rekening met de mensen om zich heen. Nu maak ik me daar niet zo druk om, slapen doe ik toch wel, maar het valt wel op. De jongen bij de receptie gaf aan dat hij precies ziet welke van het platteland komen en welke uit de stad. Ik denk ik ook wel… hahaha.

Na het eten, en in het donker, weer teruggelopen naar het meer. Omdat het helder is hoop ik flink wat sterren te kunnen zien. Maar helaas. De maan is zo goed als vol en het enige dat ik kan ontwaren is de Grote en de Kleine Beer. Ja, die kan ik in Nederland boven al het licht van de kassen ook wel zien, daar hoef ik geen 7100 km voor te reizen. Ik ga even op de klif zitten (niet te dichtbij de rand hoor, pa) en ben gewoon even stil. Wat een rijkdom.

 


 

Dag 9 – Khuzir (Olkhon)

Vannacht had ik een nogal bizarre droom. Ik had een doodvonnis gekregen omdat ik een aantal parkeerboetes niet had betaald. Het was een soort van gekke situatie waarin ik mezelf moest melden om “ingeslapen” te worden. Uiteindelijk heb ik in goed overleg met mijn vader, besloten om te vluchten en onder te duiken. Gek ook dat dat in overleg gaat. Eerst was namelijk het idee (ook in overleg) om zelfmoord te plegen, voordat de regering me iets kon maken. Iedereen vond dat gewoon een puik idee. Het zullen alle indrukken van de afgelopen dagen wel zijn geweest,….

Vandaag ga ik een mountainbike huren en op dit eiland zonder wegen een rondje proberen te fietsen. Er is een reis van ik weet niet hoeveel euro’s en kilometers voor nodig om mij aan het sporten te krijgen, maar ik doe het. Mijn telefoon zal wel weer tevreden zijn, vanmiddag.

Na 20 km door rul zand en hobbelige “wegen”, heb ik echt de energie niet meer om te typen. Gelukkig had ik dat al voorzien en filmpjes voor je gemaakt. Lief he?

 

En nog een,… omdat ik het best leuk vond.

De medewerkers bij Nikita’s Guesthouse zijn ontzettend vriendelijk. Iedereen lacht en zwaait me toe en vraagt hoe mijn dag was. Het zijn allemaal jonge mensen en met een van de meiden, Ira, had ik direct een klik. We spreken over hoe ik terugkom in de winter en dat we dan samen gaan snowboarden en schaatsen. Laat ik eerst maar even naar Mongolië gaan.

Tijdens het eten schuif ik weer aan bij een jongen waar ik gisteren ook bij zat. Ik heb zijn naam wel drie keer herhaald (en drie keer goed), maar ben het natuurlijk nu glad vergeten. Het waren drie klanken, zoals je kunt verwachten bij een Koreaan. We hebben heerlijk zitten kletsen tijdens het eten over idiote Trump en bizarre Kim en onze verbazing geuit over de gekke wereld waar we nu in leven. Hij maakte life long friends met de kat des huizes en we bespraken het onderwerp reizen. In Korea krijgen ze vijf (!!!!) vakantiedagen per jaar. Dat is 1 week! Arme jongen.

We gaven elkaar een knuffel bij het afscheid en ik ga lekker mijn boek lezen. Ik duik er op tijd in, want die jongen met die naam van drie klanken, heeft mij een tip gegeven voor een hike voor morgen. Op hoop van zege, want ik ben erg bang dat mijn spieren morgen weigeren als ik opsta. We zien het dan wel weer… Hoe dan ook; wederom een geweldige dag!

 


 

Dag 10 – Khuzir (Olkhon)

Nou, Halelu, de spierpijn valt mee. Dit betekent: hiken. Omdat ik gisteren richting het Noorden ben gefietst, wil ik nu richting het zuiden gaan wandelen. Even kijken of ze bij de receptie misschien een route voor me hebben ofzo.

Ik werd door de jongen die me de fiets leende getipt om naar een spring te gaan. “Makkelijk” zegt hij. “Gewoon hier naar links, eerste rechts en dan links, rechts, rechts, links, rechtdoor, open veld”. “Easy”. M-hm. Ik ging weg rond 09.30 uur en rond 13.00 uur was ik net op de helft, volgens Google Maps. Hahaha, grapjas. Was trouwens dezelfde grapjas die mij vertelde om naar het uiterste Noorden te fietsen. Ook nooit gered. Dit ook niet natuurlijk. Ik genoot van de omgeving en de oorverdovende stilte, maar die zogenaamde spring heb ik nooit gezien.

Toen ik eenmaal terug was bij Nikita’s, gaf mijn telefoon met een aantal gezellige toontjes aan dat ik ook vandaag weer 20 kilometer had afgelegd. FANTASTISCH, stond er groot in mijn beeldscherm. Dank je wel, vriendin, maar ik ben voor de aankomende tijd wel weer sportief genoeg geweest.

Ik spring even onder de douche en ga richting “Bistro Française” een klein tentje dat zich ook op het terrein bevindt en waar mijn grote vriend werkt, die me steeds onmogelijke uitdagingen geeft. Ik vraag of ze ook Franse wijn hebben (geloof me, Russen hebben een wansmaak als het op de verfijnde smaak van wijn aankomt), en dat hebben ze! Ik heb sinds Nederland geen lekkere wijn meer op, dus de verwachtingen zijn hoog. Alleen nog een rode Cabernet Sauvignon, die heel goed te doen is. Ik koop een fles en blijf hier lekker even hangen. Ik schrijf dit stukje en lees mijn boek. Met een rustig muziekje op de achtergrond, kan ik (en mag ik) even lekker ontspannen. Vandaag even niks meer.

Dacht ik.

Bij het eten schuif ik aan bij een oudere meneer. Hij vraagt me waar ik vandaan kom en we raken aan de praat. Hij is hoogleraar en komt uit het Noorden van Siberië en is op het eiland ongeveer 3 a 4 keer per jaar om de mensen hier te onderwijzen over ecologisch verantwoord leven. Hoe interessant is dat?? Hij vertelt over dat een ingebakken overtuiging (of cultuur, of idee) lastig is om te veranderen en dat dit tijd vergt. Hij geeft aan dat hij elk jaar ongeveer 1 a 2 mensen (van de 1100 inwoners van het eiland) weet te raken en te inspireren om op een biologische manier met zowel hun voedsel als afval om te gaan. Dit is nodig, omdat de visserij, waar het halve eiland van leeft, aan banden is gelegd. Sinds (ik geloof) vorig jaar is het verboden te vissen op het Baikalmeer.
Door middel van lezingen probeert hij de mensen te bereiken, maar vooral ook door te laten zien. Hij heeft hier een eigen datcha (tuinhuis op zijn Russisch) en laat mensen kennis maken met alle groenten die hier verbouwd kunnen worden. Hij laat zien hoe afval wordt gerecycled en een nieuw leven krijgt. Ik ben onwijs onder de indruk. Wat een verrassing, deze man!

Via Facebook lukt het me om even te Facebook FaceTimen (heet dat zo?) met Dusan & Petro. Fijn om even live contact te hebben met Nederland. Daarna lees ik nog een paar pagina’s in mijn boekje en doe mijn oogjes dicht. Morgen vroeg op om weer terug te keren naar Irkutsk.

 


 

Dag 11 – Olkhon —> Irtuksk

De ochtend begint vroeg en na een gezellig babbeltje met de jongen van de receptie, word ik wederom een bus in geloodst met Aziaten, op 1 na. Een Amerikaan, die het er nu al niet mee eens is dat er tassen in het pad liggen. Hij dacht dat we op een andere bus zouden stappen. Die is duidelijk niets gewend.

Ik wou dat ik wat meer kon vertellen over de reis, maar die is eigenlijk het zelfde als de heenreis, alleen dan omgekeerd. Dus als je reuze benieuwd bent; lees dan nog even dag 8, alleen dan van onder naar boven 🙂

Terug in Irkutsk slaap ik weer bij Olga. Vandaag is er ook een Australisch stel bijgekomen, vertelt ze me. Ik beeld me een afgetrainde surfer in, met een even zo mooie meid. Ik probeer met Manuel te bellen via Whatsapp en zodra dat de verbinding er is, komen ze binnen.

Hij: Andrew; 55
Zij: Sharon, 53

We raken aan de praat en zijn uiteindelijk met zijn 3en lekker vegetarisch gaan eten bij een tentje om de hoek (VEGETARISCH en OM DE HOEK – unicum in Rusland). Ze vertellen al hun reisverhalen. Ze zijn zelfs in Bhutan geweest,.. zeg maar mijn Walhalla. Maar een reisje Bhutan kost je sowieso 200 USD per dag voor tax en dan moet je met een gids mee. Dit, omdat zij het nationaal geluk belangrijker vinden dan het nationaal product.

We praten de hele avond over reizen en avonturen, maar ik moet er vroeg in, omdat morgen om 06.45 weer een mannetje voor me klaarstaat.  We doen elkaar toevoegen op Facebook en ik krijg hun adres en telefoonnummer voor als ik een keer bij Melbourne in de buurt ben. Vriendjes voor leven! <3 Zie je, dat is zo leuk aan alleen reizen. Dit soort contacten. <3

 

Doei lieve mensen, tot in Mongolië