Rusland (Moskou)

Dag 1 – Amsterdam – Moskou (dinsdag 26 september 2017)

Wat voelde ik me geliefd vanochtend, dat er zoveel mensen kwamen om mij uit te zwaaien op Schiphol. Mijn lieve vader en opa (van 92!) waren aanwezig, net zoals mijn broer en zijn vriendin, mijn tante Anne-Ageeth, Manuel natuurlijk, Edwardo, Dusan & Petro, Marjolein en op de valreep (echt de valreep) Yordy, die hijgend door het rennen aankwam, met een lamme bakkes, van de tandarts. Zulke mooie mensen en het was weer zo emotioneel. De afgelopen dagen waren voor mij echt enkel deprimerend (had je het door?), omdat gewoon alles klote was. Maar toen ik vanochtend om 04.30 uit mezelf wakker werd en om 05.00 ging douchen, kreeg ik met de minuut meer energie en zin om te gaan.

Op het vliegveld barstte ik van de energie en kon niet wachten tot ik weg mocht. Die tijd kwam vrij snel. Eigenlijk stiekem te snel. Ineens moest ik een voor een afscheid nemen van die mensen waar ik zo ontzettend van hou en hoewel ik dacht dat het best ging, brak ik toch. Toen ik met de roltrap omhoog ging en ze beetje bij beetje verdwenen, rolden de tranen wederom over mijn wangen. Gek is dat; dat je je het ene moment heel goed voelt en het volgende moment een hoopje zielig bent.

Maar toen ging ik naar de gate. Ik voelde de kracht (jawel) weer in mij aanwakkeren, al was het nog wat onwennig. Ik gaf later bij Manuel toe dat ik het gevoel had dat ik er misschien weer even in moest komen en dat was ook zo. Hoewel in de lucht er al een last van mijn schouders viel, toen ik eenmaal in de taxi richting het eerste hotel zat, kreeg ik kramp in mijn kaken van de glimlach die ik niet van mijn gezicht kreeg. Dit is mijn lot, dit moet ik echt doen. Hier word ik gelukkig van. ECHT.

Rusland. Geen woord wat ik begrijp en geen Engels woord dat zij begrijpen. De taxichauffeur wist alleen het woord ‘cool’ en (later bleek) ‘signature’ waardoor we weinig hebben gesproken. Ik zou voor handen- en voetenwerk gaan, ware het niet dat alles wat ze zeggen over het Russische verkeer waar is. Mensen doen maar wat en het aantal banen op een (snel)weg wordt bepaald door het aantal wagens dat naast elkaar past. Nee, ik had liever dat hij beide handen aan het stuur hield. Ik genoot van het uitzicht, wat er aan uitzicht was. Moskou (e.o.) is vooral heel veel groener dan ik had verwacht. Ik dacht bij Moskou aan grijze Oostblok gebouwen, maar (hoewel wel in die stijl) zijn de meeste in een kek kleurtje geschilderd en is hoogbouw bij elkaar geplaatst en lang niet overal aanwezig, waardoor je absoluut niet het idee hebt een miljoenenstad (meer dan 11,9 miljoen inwoners!!) in te rijden.

Het hotel is prima, maar best nog een stuk buiten het echte centrum, waardoor ik vandaag alleen een blokje om heb gedaan in de buurt. Niet vervelend overigens; want ik ben DE botanische tuinen van Rusland tegengekomen. Supergroot (360 hectare!!) met verschillende soorten tuinen. Japanse tuin, rozentuin etc. Omdat het al donker werd ben ik (na vlug te hebben gezocht naar een Vegan restaurant en geconcludeerd te hebben dat dit nu echt niet meer te doen was), teruggegaan naar het hotel voor een diner. Met wederom Wi-Fi onder mijn vingers, heb ik de meeste van jullie even laten weten dat ik veilig ben en blij.

Tijdens een nogal teleurstellend etentje by myself (champignons, gebakken aardappelen en wat sla) heb ik even gebeld met Manuel en ook met hem weer gepraat over mijn gevoel. Het gevoel dat reizen mij geeft. Ik voel me zo thuis in de wereld al versta ik geen hol van wat er tegen me wordt gezegd, dat maakt het alleen maar leuker. (Pa, vandaag ook voor het eerst de iTranslate app gebruikt – EN HIJ WERKT!). Met Manuel aan de telefoon drong het tot me door dat er een bekend liedje speelde op de achtergrond, genaamd (je gelooft het niet) “Rotterdam”, welke ik al in geen jaren heb gehoord, maar zo toepasselijk is. True story, vraag maar aan Maan.

“This could be Rotterdam, or anywhere. Liverpool or Rome. ‘Cause Rotterdam is anywhere. Anywhere alone. Anywhere alone”.

Ik voel het tot in de kern van mijn ziel en ook de playlist van het restaurant is het ermee eens; ik ben precies waar ik moet zijn en mijn Rotterdam reist toch wel met me mee.


Dag 2 – Moskou (woensdag 27 september 2017)

Mijn neef Wesley is een tijdje geleden naar Moskou geweest en was totaal niet onder de indruk van de stad. Ik was zelf nou ook niet bepaald nieuwsgierig naar Moskou en, door wat hij zei, waren mijn verwachtingen dan ook niet bepaald hoog. Toch moet ik je bekennen dat ik verliefd ben geworden op Moskou. Wat een onwijs mooie stad is dit! Okay, de mensen zijn over het algemeen niet heel vriendelijk of behulpzaam, maar ik voel de energie van Moskou wel en we klikken.

Vanochtend vroeg richting de metro gegaan. Dat ik überhaupt op de goede stapte en in 1 keer bij de juiste halte uit ben gestapt, vind ik al een prestatie op zich. Alles is in cyrillisch, en daar is echt geen touw aan vast te knopen. Dus ik bedacht me dat de eindhalte die ik moest hebben met een omgekeerden B en krulletje ernaast begon. GELUKT haha, suckers.

Eenmaal bij mijn eindpunt had ik werkelijk geen flauw idee waar ik heen moest. Ik zag wat mooie torentjes in de verte, maar had me eigenlijk helemaal niet voorbereid. Toen er wat Britten voorbij kwamen lopen, ben ik daar maar gewoon achteraan gegaan haha, die gaan vast naar iets leuks. Was ook zo, maar niet de Kremlin, waar ik heen wilde. Ik stond voor een enorme kathedraal, waanzinnig! Er stond bij dat je ergens een ticket moest kopen, geen idee, ik liep gewoon door nadat ze mijn tas hadden nagekeken en ik door de metaaldetector was. Moet overigens overal zo’n beetje.

Naast het feit dat dat dit de mooiste kathedraal is die ik ooit in mijn leven van binnen gezien heb, was er een mis (heet dat zo bij katholieken?) aan de gang. Compleet met engelachtig gezang en rituelen met vuur en gebed. Daar werd ik wel even stil van, zo adembenemend. Helaas mocht ik geen opnames maken, maar dat zou de sfeer misschien niet eens overbrengen. Wow. Thanks Britts!

Okay nu dan echt richting Kremlin. Overal zijn ze bezig aan de weg, net als in NL, dus het bleek echt nog een puzzel om daar te komen. Maar daar waren mijn redders: Een hele ploeg snel voorbij schuifelende Chinezen, met een groepsleider inclusief paraplu. Hoppa, daar weer achteraan en zij brachten mij dan inderdaad bij de Kremlin. Dat was overigens helemaal niet zo boeiend. Wel mooi op zich hoor, maar niet indrukwekkend. Het Rode Plein daarentegen wel. Althans vond ik. Even de verplichte selfie gemaakt en door, want ik kreeg honger.

The Loving Hut is een keten waar ze enkel vegan eten serveren en zat redelijk in de buurt dus daar ging ik. Eenmaal in de straat zoeken maar niet vinden. Ik ben geloof ik wel 3 keer op en neer gelopen, voordat ik ergens naar binnen stapte. Blijkt dat 1 deur voor meerdere bedrijven is. Ja, weet ik veel. Ben nog een supermarkt ingelopen, maar voor die gold dat kennelijk weer niet hahaha. Na (echt) ik denk een half uur te hebben gezocht, dan eindelijk gevonden en een waanzinnige vegan pizza gegeten. NOM!

Daarna nog even naar de grootste botanische tuin van Moskou geweest, wat prachtig was. Geen exotische planten, maar wel een oase van groen midden in de stad en vlakbij mijn hotel. Ik heb zoveel gewandeld, dat mijn telefoon ervan ging jubelen. Nu is mijn telefoon al blij als ik 10 minuten achterelkaar beweeg, dus zo spannend is het niet, maar ik heb toch maar mooi 13,5 km afgelegd in bijzonder Moskou. Iedereen gaan!

Wat ik geleerd heb in Moskou:
– Met voetgangers houden ze geen rekening en laten je een halve kilometer omlopen om aan de overkant te komen. Dit, terwijl de overkant een meter of 3 van je verwijderd is.
– Jongeren zijn vriendelijker dan ouderen.
– Ik vind Moskou helemaal te gek en heb nog lang niet alles gezien en kom daarom graag een keertje terug.
– Er zit een brillenpoets doekje vastgemaakt aan de binnenkant van mijn linker broekzak. HOE makkelijk is dat?!?!

Vanaf morgenochtend ben ik 4 dagen “off the grid” omdat er geen internet is in de trein en dat is maar beter ook… Tot in Irkutsk!

Dikke liefde <3