Thailand (Bangkok – Ko Phangan – Ko Tao)

Nou, tandarts gefixt en ik vind Bangkok geweldig. Ik was eerst een beetje angstig dat ik het niet leuk zou vinden, omdat meerdere mensen aangaven dat het een grote vieze stad is, maar niet is (in mijn opinie) minder waar. Wat een bruisende stad! Bloedheet, dat wel,… maar ontzettend schoon en fijne mensen. Thailand wordt ook wel ‘The land of smiles’ genoemd en dat begrijp ik wel. Iedereen is supervriendelijk en behulpzaam. Ik doe eigenlijk niet zoveel, naast naar het ziekenhuis (lees: tandarts) gaan, omdat ik met Manuel hier terug zal keren, dus ik wil niet teveel van de stad zien en lees vooral heel veel. Als Daniel aankomt, heeft hij een Franse jongen in de bus ontmoet; Lotfi, van Algerijnse afkomst. We hebben de grootste lol met zijn drieën, zowel overdag als ‘s avonds en wanneer Lotfi zijn neef, Fodhil, arriveert, is de groep compleet.

Er is Songkran (nieuwjaar) in Thailand. Dit is van 13 t/m 15 april en houdt vooral 3 dagen groot feest in. De hele dag. Vanaf de ochtend tot diep in de nacht. Althans, die ochtend gold voornamelijk voor de eerste dag. Logischerwijs werd de stad met de dag later. Traditiegetrouw wordt iedereen met water besproeid om de zonden van het vorige jaar af te wassen, alsmede het ongeluk voor het nieuwe jaar. Vertaald naar 2018 houdt dit in dat je dus van s‘-ochtendsvroeg tot diep in de nacht verwikkeld bent in een langdurig watergevecht met alles en iedereen. Heel jong (jaar of 3) tot heel oud (jaar of 80). We kwamen in een hinderlaag van 2 oudere vrouwtjes van een jaar of 70 die zich verstopt hadden achter een boom. Alle voorbijgangers moesten eraan geloven.

God, wat een feest. Tot aan je ondergoed doorweekt, maar dat geeft echt niet, als het overdag 36 graden Celsius is. Uiteraard kochten wij ook onze waterpistolen en gingen het gevecht met iedereen aan. Je voelt je weer helemaal kind. GENIETEN! Helaas heb ik in de avond geen filmpjes kunnen maken, want dat is gewoon doodslag voor mijn telefoon en dat vind ik het niet waard. Als ik zeg dat het elke dag Koningsdag in Amsterdam x 2 was, dan begrijp je wel wat ik bedoel.

Na drie dagen feest, nemen we 1 dag rust, voordat we met zijn vieren de nachtbus pakken naar Ko Phangan. Tijd voor strand en rust. Nu kennen de meeste mensen het eiland van de bekende ‘Full Moon’ party, maar wat veel niet weten is dat het Noorden vooral heel leeg en rustig is.

We pakken om 6 uur de bus, wat helaas een gewone touringcar blijkt te zijn. Dus geen lekkere bedjes zoals in Vietnam en Cambodja en ik doe geen oog dicht. Rond half 6 ‘s-ochtends komen we aan bij de eerste bestemming; SARUNTANI. Hier moeten we nog een uur of 2 wachten, tot een andere bus ons ophaalt die ons weer brengt naar de ferry. Zucht. We ontmoeten wat fijne mensen en zitten al snel met een hele club te babbelen over het leven, wanneer ik opgewonden Frans gejubel hoor. Hoera! Nog meer familie van Lotfi. Hahaha. Naast Lotfi & Fodhil, sluiten nu ook Mehdi en Aoua bij ons aan. Mehdi is weer een neef van Lotfi & Fodhil en Aoua is zijn vrouw. Grappig, wat ik nog niet vertelde, was dat ik al een andere nicht had ontmoet van Lotfi, voor Fodhil er was. Zij was even in Bangkok en we hebben met haar gegeten. Hoe gaaf is dat. Die familie is nog groter dan mijn Chinese familie! Er zijn in totaal 54 (!!!!) neven en nichten. Hahahaha, nou dat redden wij nèt niet.

Maar goed, super gezellig dus en de ploeg breidt zich uit naar 6 man. Ik probeer ondertussen met iedereen mijn Frans op te halen, wat me soms wel aardig afgaat en we vinden in de twee nieuwste leden ook weer goede vrienden.

Hop, busje in, busje uit en weer wachten op de ferry. Dat duurt natuurlijk weer even, dus iedereen eet wat in de kleine restauratie die ze hebben en we turen uit over het helblauwe water. Dan zien we iets opkomen en verdwijnen… WAT IS HET WAT IS HET??? Twee kleine dolfijnen. Hoe mooi is dat? En het wordt nog bijzonderder; eentje blijkt albino. Wow, in dit gebied kan ik me wel weer vermaken denk ik.

Hop, ferry in, ferry uit, taxi in, taxi uit, strand op, helemaal aflopen (IK GING DOOD) en we zijn aan het einde van het toch al stille strand, in niemandsland, waar wat bungalowtjes staan. Voor 15 euro per nacht (superduur, voor hier) heb ik een bungalow, met eigen badkamer OP HET STRAND hahaha. Hoe geweldig wakker worden is dat? En niet zomaar een strand…. nee joh. Een wit strand, met palmbomen en azuurblauw water. Zoiets gaat natuurlijk nooit vervelen en de eerste dagen doen we daarom ook niet veel meer dan stukje wandelen, badderen, eten, drinken, wandelen, badderen en zien verder weinig mensen.

Helaas blijven Mehdi en Aoua maar een paar dagen en moeten we (veel te vroeg!) alweer afscheid nemen. Jammer, maar zij moeten het vliegtuig terug naar Parijs pakken. Daniel, Lotfi, Fodhil en ik blijven nog even en huren een scooter om het eiland een beetje te verkennen. Poeh. Denk 15% steile korte hellingen en scherpe bochten. Tel daarbij op dat ze hier links rijden en je hebt een handjevol ingrediënten voor een kleine catastrofe. MAAR, geweldige motorrijder en immer verantwoordelijk persoon die ik ben, gebeurt er natuurlijk niets. Wel irritant trouwens, dat links rijden en het gaat best een paar keer mis. Gelukkig zonder frontale botsingen.

De jongens vinden die steile heuvels en bochten geweldig en ik raak ze dan ook binnen een tiende van een seconde kwijt, wanneer zij vol gas vooruit stuiven. Nou. Doei hè. Ik ga even een fles benzine halen, want omdat ik de scooter net nieuw gehuurd heb, zit er benzine in voor een kilometer of 2 en that’s it en terwijl ik sta af te rekenen, komen de heren me ophalen. Mag ik er wel nog even bij vertellen dat ik de enige ben met een semi i.p.v. volautomatisch,…. dus wie is hier nou de echte biker, gij of ik?

We rijden over het eiland, stoppen nog even op een plek waar de lokale aapjes net worden gevoerd. Klik-klik, even lekker toeristische kiekjes maken en we hobbelen door naar een strand, dat ineens erg druk lijkt, vergeleken met dat van ons. We drinken een 620 ml biertje (haha) en wanneer het begint te schemeren starten we aan de tocht terug naar ‘ons’ strandje, waar we ‘s-avonds een klein feestje op het strand hebben met een eigen gebouwd kampuurtje (kunnen ze weer even man zijn) en wat biertjes. En Hong Kong. Een gek brouwsel wat in het midden ligt tussen rum en whiskey. Niet te zuipen an sich, maar met cola is het te doen. We komen nog een verdwaalde gekke hippie tegen, die ons wat informatie vertelt over het eiland en we kruipen naar bed.

Ik word wakker rond 10 voor 11 en krijg de mededeling van Fodhil dat we uitchecken. “Je hebt 10 minuten, voordat ze gaat rekenen voor de dag”. Lekker dan! Ik smijt alles in mijn tas, neem een korte koude douche en sta rond 10 over 11 buiten met al mijn zut. Best nog goed gedaan, dacht ik. Hop, scooters wegbrengen, hop taxi in, taxi uit, ferry kaartje kopen, ferry in, ferry uit en we staan op Ko Tao. Helaas hebben we onderweg afscheid moeten nemen van Lotfi, die gaat vrijwilligen bij een animal sanctuary. Helemaal te gek natuurlijk, maar hij zal een gemis zijn. Toch een soort van neef geworden (haha stom grapje). Dus, we zijn weer met zijn drietjes. Omdat we alle drie van nature aartslui zijn, zoeken we een goedkoop, maar leuk hostel op loopafstand van de pier en vinden Blackwood. Een vrij nieuw hostel, waar wat jongelui de boel runnen. Meteen gezelligheid.

Hier blijven we dan ook ik weet niet hoe lang. Daniel en ik willen hier sowieso onze Padi halen (open water scuba duiken) en omdat ik toch maar gewoon een beetje zit te wachten tot mn vlucht gaat, denk ik dat ik hier nog wel eventjes blijf. Phyo Phyo (spreekt uit als Djo Djo), een van de jongens die hier werkt, neemt ons mee snorkelen, wat geweldig was. Ontzettend veel kleurige vissen, alle soorten en maten en de jongens zien nog een baby rifhaai. Helaas heb ik hem gemist, maar joh, boeiend, ik ga nog duiken. Dat haal ik wel in. Daniel wil onder water een filmpje nemen met zijn iPhone 7 omdat hij waterproof is en dobbert lekker rond in de golven. Na 5 minuten uit het water te zijn, stopt het ermee. Had ik stiekem wel kunnen voorspellen. Naast het feit dat ik niet geloof dat hij volledig waterproof is, kan ik me niet voorstellen dat zout goed is voor welk apparaat dan ook. Goed, hij belt zijn verzekering en alles zal worden geregeld. Gelukkig. (Edit: helaas, wordt toch niet vergoed, maar zijn telefoon is vrijwel helemaal gerepareerd)

De dagen erna toeren Fodhil en ik samen nog het eiland rond om te snorkelen. Daniel is niet echt in de stemming, dus we gaan samen. Hoogtepuntje? Ik zag een zeekomkommer poepen. Haha. En oh ja, ook nog een GIGANTISCHE zeeschildpad gezien. Weer zo bijzonder.

Fodhil is de volgende die afvalt. De dag voordat ik vertrek naar Ko Samui (voor mijn visum – dagtrip), neemt hij de nachtferry richting Krabi. Daniel en ik zijn weer alleen… voor nu, althans. Ik neem de volgende ochtend om 06:30 uur de ferry naar Ko Samui, waar zich een immigratie office bevindt. Na een eurootje of 35 te hebben betaald, mag ik tot 4 juni blijven. Dikke prima, mijn vlucht is 29 mei. Omdat ik de laatste ferry terug pak naar Ko Tao, heb ik de hele dag om het eiland hier te bezoeken en dat bevalt me wel. Ik ga naar een HEERLIJK vegan café, waar ik een roze sapje en roze veganburger eet. NOM!

Omdat ik bij aankomst een motorbike huurde, kan ik het hele eiland over en vind een restaurant op grote hoogte met een waanzinnig uitzicht. God, wat ben ik toch gezegend met dit leven he.

De dagen beginnen zo zachtjes aan wat regenachtiger te worden. Het begint met in de nacht wat moessonregen en onweersbuien, maar al snel hebben we hele dagen gevuld met flinke buien. Omdat het erg warm is, maken sommige er maar het beste van. Hilarisch.

Het is bloedje heet hier, voornamelijk door de luchtvochtigheid van de regen. Je zweet je helemaal te pletter de hele dag, dus we waren blij toen we konden gaan duiken. Voordat we startten met de cursus, kregen we een boek mee om te bestuderen. De eerste 3 hoofdstukken gaan alleen maar over op welke manieren je wel niet dood kan gaan en hoe je dat het beste kunt vermijden. Hahaha, gezellig! Belangrijkste regel: niet je adem inhouden onder water. Door de drukverschillen wordt lucht gecomprimeerd als je naar beneden gaat en zet uit als je naar boven gaat. Je longen kunnen dus klappen, als je niet constant een beetje lucht eruit laat ontsnappen. Gezellig! Ik lees het hele boek door voordat de cursus begint en maak ook al wat tests. Het is interessante stof, vind ik, want er gelden heel andere natuurlijke wetten, onder water en ook moet je rekening houden met je nitrogen gehalte (wat je inademt vanuit de tank). Zelfs het berekenen van de wacht- en duiktijd aan de hand van de tabellen vind ik leuk, dus dat wordt nog wat.

En dan de dag dat we gaan; Daniel heeft heel slecht geslapen en voelt zich niet zo goed. In eerste instantie wil hij dan ook niet gaan duiken, maar probeert het uiteindelijk wel. We gaan naar Japanese Garden, naast een van de mooiste eilanden in de buurt en we gaan tot 3 meter diep om wat skills te oefenen. Een ervan is ‘geen lucht meer hebben’. Terwijl we daar een beetje zitten, draait de instructeur mijn tank dicht, waardoor ik geen lucht meer krijg. Mijn ogen schieten naar die van hem en eigenlijk maak ik volop automatisch het gebaar dat ik geen lucht meer heb, ik krijg zijn 2e regulator (die zit op zijn tank) en we gaan omhoog. Boven moet ik mijn BCD opblazen (dat vest met luchtzakken) en we dobberen. Geslaagd en overleefd. Whoohoo.

We duiken een rondje langs prachtig koraal en zien ontelbaar veel, kleurige vissen, die zich niet lijken te storen aan onze aanwezigheid. Het is geweldig en ik weet direct dat dit een nieuwe verslaving kan worden. Een dure verslaving. Hoewel duiken op Ko Tao goedkoop is, is de rest van de wereld vrij duur. Maar goed, geeft niet, het is hier toch geweldig. Blijf wel hier hahaha. Terwijl we aan het duiken zijn, zegt Daniel dat hij niet meer kan. Hij is moe en voelt zich niet zo lekker, dus we stoppen voor de dag. Morgen zullen we 2 nieuwe duiken doen.

Ik sta helemaal strak van de energie en sta te springen op de boot. MEER MEER MEER!!!!

De volgende dag gaan we weer. Daniel voelt zich okay en we zetten koers naar de zelfde plek als gisteren, omdat we de 2e duik niet hebben kunnen doen. We gaan naar beneden en al vrij snel gaat Daniel weer richting het oppervlak, met de instructeur er achteraan. Later blijkt dat hij moeite had met het klaren van zijn holtes en oren en wilde er eigenlijk mee stoppen. Frank haalt hem over om toch door te gaan en ik kijk wederom mijn ogen uit naar al het moois onderwater. Wat is dit bijzonder, zeg. Het kost even een duitje, maar wat je ervoor terug krijgt, is het dubbel en dwars waard.

Later doen we ons huiswerk en drinken een biertje op het duiken. Morgen de allerlaatste dag, met de laatste duiken, het examen en de certificering. YAAAY!

Wanneer mijn wekker gaat en ik uit bed stap, hoor ik Daniel vanuit zijn bed mijn naam roepen. “I’m not doing it, I was up all night and feel sick. Can you tell them I’m not coming?” Tuurlijk, geen probleem, maar ik ga wel gewoon door.
De laatste duiken zijn fenomenaal. Ik zie een barracuda, vele papegaaivissen, butterflyfish en natuurlijk nog heel veel meer. Terug in de duikschool maak ik braaf mijn examen en ik krijg mijn certificering. Aangenaam, Sylvia – duiker. Jippie!

Na het duiken voel ik wat druk in mijn linkeroor. Het doet geen pijn, maar het voelt alsof er wat water achter is gebleven en ik krijg het advies om antibacteriële oordruppels te halen bij de apotheek. Ik gebruik het voor een aantal dagen, maar hoewel het beter wordt, gaat het niet helemaal weg. Shit, want duiken met oorproblemen is niet iets wat je wilt. Ik ga voor de zekerheid even langs het ziekenhuis en de dokter kijkt in mijn oor. Yes, geïnfecteerd. Mijn trommelvlies is rood en opgezwollen en ik krijg een shitload aan medicatie mee, voor de aankomende week. Helaas, dat is een week niet duiken en ook niet met mijn koppie in het water. Ik chill hem vooral heel hard en zit vaak gewoon bij de duikschool te kletsen en grappen te maken. Natuurlijk ook rondgereden op het eiland, en wat is het hier mooi. Denk dat dit wel het mooiste plekje is:

En prachtige zonsondergangen

De 15e van mei moet ik terug voor controle en met een beetje geluk kan ik dan de 16e beginnen met mijn advanced. Deze week duurt lang…. heel lang, maar als dan blijkt dat ik de 16e weer mag duiken, ga ik er helemaal voor. We doen 5 extra duiken waaronder een nachtduik, een deepdive (naar 30 meter) en duiken naar een scheepswrak. Waaaaah, te gek man. Na het halen van mijn certificaat, ga ik daarom ook helemaal los. Elke dag ga ik duiken met als hoogtepunt een dag met 4(!) duiken. Dat is best wel veel. Enerzijds, omdat het best uitputtend is om te duiken en anderzijds, omdat het nitrogen gehalte in je lijf blijft stijgen. Je moet daarom je diepte en tijd goed timen, zodat je niet ziek wordt. Maar goed, onze divemaster weet wat ze doet en berekent alles prima. We doen in de ochtend een prachtige duik in het midden van de zee. We hoopten op whalesharks, maar helaas heb ik er nog niet 1 mogen spotten. Daarna doen we er nog twee dichterbij het eiland en in de avond trekken we erop uit voor de nachtduik. Het is nogal een gekkenhuis, omdat de kapitein moeite had om de eerste duikplek te vinden, waardoor we er in plaats van 40 minuten, 2.5 uur over deden. Dit resulteerde erin dat we voor de nachtduik niet eens meer de boot af konden om te eten en direct weer moesten uitvaren. We stapten op de boot rond 10.00 uur en kwamen er om 20.15 weer af. Heftig, maar gaaf!

Ik boek mijn ticket naar Bangkok en op de 21e vind ik mezelf weer bij deze schatten van mensen, in het All in One Hostel. Mocht je ooit naar Bangkok gaan, go there! Ik heb nog wat leuke avonturen hier, met leuke mensen, maar tel wel langzaam aan de dagen af dat ik weer naar Nederland kom, want wat heb ik jullie allemaal gemist. Ik wil weer knuffelen met mijn familie en vrienden en kroelen met mijn kat. Vergis je niet, ik ben blij dat ik in augustus weer mag gaan reizen, maar even een break, is echt niet zo erg. Dus lieve schatten tot snel. Ik moet nu even een nieuwe telefoon gaan kopen, want die heeft het gisteravond natuurlijk begeven hahahahaha. Op zijn Sylvia’s, zullen we maar zeggen.

Oh ja, ook nog gedaan: