Vietnam (Hanoi – Cat Ba – Hanoi – Sa Pa – Hanoi)

Wanneer we uit het vliegtuig stappen begint er een jongen tegen me te praten en ik heb, voordat ik überhaupt het land in ben, alweer een nieuwe vriend. Adam komt uit de UK, woont in Hanoi en is leraar Engels. We komen langs een pinautomaat en ik bedenk me dat ik geld nodig heb voor de Visum on arrival, dus ik neem alvast wat op. Omdat ik totaal nog geen idee heb van de waarde van het geld neem ik het op 1 na hoogste bedrag op. 1 miljoen dong. Ik raak sowieso een beetje in de war van alle nullen. Daar gaat het ook weer mis.

Maar goed, we gaan onze Visa aanvragen (hij deed een visa run naar HK) en terwijl we wachten, kletsen we gezellig verder. Hij is direct heel open over zijn leven en we spreken af om vanavond naar de bar te gaan. Mijn visum is klaar en ik mag hem ophalen. “25 dollar”, ja die heb ik niet. Wel dong. “Okay, 560.000 dong”. Okay, dat heb ik wel. Ik geef hem het enige briefje dat de automaat me gaf. Hij schuift het naar me terug. “560.000”. Shit, blijk ik 100.000 op te hebben genomen. Zie je wat ik bedoel met al die nullen? Maar goed, geeft niet. Ik loop wel even terug naar de ATM. “This machine is temporarily out of service. Please try again later”. Ja, lekker handig. Gelukkig staat er nog een automaat aan de andere zijde. “This machine is temporarily out of service. Please try again later”. Ja en nu? Hahaha ik ben de grens nog niet eens over en zover ik weet kan ik niet met creditcard ofzo betalen.

Adam heeft mijn visum betaald. Adam is mijn held.

Hahah wat moet ik toch zonder al die helden. Ik leg hem uit dat dit wel echt weer iets voor mij is. Maar zo zie je maar, het komt altijd goed. Linksom of rechtsom. We nemen samen de bus en een uber en spreken ‘s avonds af in het centrum.

Ik neem een douche in het hostel en wandel door de stad naar de bar. Wat is het hier chaotisch. Je zou het niet denken, maar het krioelt hier van de scooters. Dit gaat gepaard met een hoop getoeter. En een hoop hoedjes. Vietnamese hoedjes. Verwacht je ook niet.

Tijdens de avond ontmoet ik nog een Engelsman, twee Vietnamezen en een Norwegenaar, Noorweger, Noorwegian,… iemand uit Noorwegen. We drinken bier in het drukste gebied van de stad, wat me erg veel doet denken aan Amsterdam. Voor mij een beetje te druk, maar we hebben het wel gezellig en rond 1 uur schuifelen we richting mijn hostel. Ze zijn zo vriendelijk om mij eventjes af te zetten. In de nacht is de stad uitgestorven. Wat een verschil.

Met een beetje een zwaar hoofd word ik wakker en Adam appt me om te vragen of ik zin heb om later koffie te drinken en vanavond naar een andere bar te gaan. Tuurlijk! Ik wandel richting een klein meer hier in de buurt en bel Robin even, wanneer ik zie dat hij online is. De stad heeft gratis Wifi. Score!

Ik wil niet teveel in de stad ontdekken want volgende maand komt Maika me opzoeken. YAAAAAAYYY!!!!!! Dus dan gaan we samen de stad ontdekken. Dus nu houd ik het rustig. Adam en ik gaan koffie drinken bij een barretje bij hem om de hoek en hierna nodigt hij me bij hem thuis uit. Hij heeft in Hongkong een drumspel gekocht voor de Playstation en vraagt of ik daar zin in heb. Wat dacht jij? De rest van de dag ram ik me helemaal gek op een soort bongo console. Geweldig.

Ik haal een Vietnamese simkaart, zodat ik internet heb en ga weer richting hostel voor een douche. In de avond ga ik met Adam, zijn vriendin Thuy en Autumn (Amerikaanse meid) vegan eten bij mij in de buurt en we drinken 2 biertjes bij een bar. Omdat we de avond ervoor nog steeds een beetje voelen, houden we het rustig en ik keer op een schappelijke tijd terug in het hostel.

Ik breng nog wat dagen door in Hanoi, samen met Adam en zijn vrienden en boek een hostel op het eiland Cat Ba, om daar even tot rust te kunnen komen. Woodstock Beachcamp lijkt idyllisch; gelegen aan het strand met een shitload aan hangmatten, dus ik zie mezelf hier wel een weekje bijkomen van het reizen. Het lijkt een en al ontspanning, maar ik kan je zeggen dat het best vermoeiend is.


Cat Ba Island

Wanneer ik arriveer op bij het hostel op Cat Ba, is het zoals ik het me had voorgesteld. Een privé strandje, veel hangmatten en een flinke groep hippies. Mooi, hier kan ik wel eventjes uitrusten en mijn boekje lezen.

Nou, lekker niet he.Woodstock is nogal een feesthostel met (drank)spelletjes in de avond en harde muziek. Van dat uitrusten komt dus weinig terecht, maar ik heb het erg naar mijn zin. Naast het feesten ontmoet ik veel leuke mensen, waarbij een groot gedeelte uit Nederland komt. We spelen ‘s avonds “The Game”, waarbij je met een groep mensen rond een pooltafel moet rennen om de oranje bal in de pockets te krijgen. De meeste althans. Want ik ontmoet ook een kreupele Nederlander die zijn hielen heeft verziekt door van een stoeprandje te springen. Haha, niet echt.. en het is best zielig, want hij kan weinig doen. Weinig, maar niet niks en hij doet daarom ook gewoon mee met “The Game”.

Ik huur een scooter bij het hostel en rijd het eiland rond. Wat geeft dat een vrijheid! Heerlijk in mijn eentje cruisen en lekker selfies maken.

Ik ga naar het National Park en beklim de berg, wat uiteraard weer mooie foto’s oplevert; Ik ontmoet een Franse meid op de berg en samen beklimmen we de top, waarbij ze weer foto;s van mij mag maken. Leuk he.

 

Ik zou eigenlijk een maandje vrijwilligerswerk gaan doen (zoals ik dat ook in Beijing deed – tegen kost en inwoing), maar na een aantal misgelopen afspraken wordt al vrij snel duidelijk dat dit hem niet gaat worden. Geeft niet, maar dat betekent wel dat ik een maand moet overbruggen in het Noorden van Vietnam omdat Maika komt (YAAAYYYY!!) en ik dus in de buurt ‘moet’ blijven. Ik zie wel,… misschien dat ik wat rond ga reizen of anders een baantje zoek in de buurt van Hanoi. Goed, voor later zorg.

Carlos (een van de vrijwilligers bij Woodstock) geeft aan dat ik echt naar ‘The green ladder’ moet. Een (je raadt het niet) ladder, ergens bij de veerpont, waar je over de baai kunt uitkijken. Een beetje eng, maar is het waard. Volgens hem. Ik heb het geweten. Ik denk dat Shanghai er aardig in heeft gekickt bij me, waardoor ik best een beetje bang ben op de ladder. Je denkt dat het niets is, maar ik geloof dat je wel een meter of 100 hoog moet (verticaal) zonder enige bescherming. Maar eerlijk is eerlijk, het uitzicht is geweldig en ik ben blij dat ik ben gegaan. Panorama: klik.

Op een middag zit ik samen met Fran een beetje te hangen, wanneer het gesprek over Carlos gaat. Carlos is een vriendelijke en open man die mensen aantrekt met zijn charisma. Fran zegt “I love him, I want a tattoo of his face”. Ik lach en zeg “Do it!”. Gelukkig heb ik altijd zo’n gezonde invloed op mensen. “I should do it….. I’ll do it”. We roepen Carlos erbij en 20 minuten later zitten we met 4 man op de scooter, richting het dorp om de tattoo te laten zetten. De plek is absoluut niet volgens de Nederlandse norm (ik bedoel: het was een tattooshop en kapper in 1), maar Fran trotseert het en neemt de tattoo. Ik dacht echt dat hij het zou verneuken en hoewel de tattoo verre van mooi is, lijkt hij echt goed en is best prima gezet.

Fran is mijn spirit animal. Heerlijk, die impulsiviteit en dit is altijd een garantie op goede gesprekken over die vent die op haar been staat.

Ik kan nog veel meer vertellen over Cat Ba en Woodstock, maar sommige dingen zijn enkel voor mezelf. Wel wil ik even kwijt dat ik ontzettend veel fijne mensen heb ontmoet op dit kleine, mooie plekje op aarde. Een ervan was Amy, uit de UK. We hadden direct een klik en we hebben samen meer dan eens het eiland verkend. Ik hoop dat ik haar nog eens tref. Sommige mensen raken je, en zij was er duidelijk 1 van.


Back to Hanoi

Na anderhalve week is het weer tijd om terug te keren naar Hanoi omdat DJ Tiesto (jawel, de enige echte) in Hanoi optreedt en Adam vroeg me mee. Milou gaat ook mee (turbo chille chick, die nogal irritant is als het gaat om liedjes in je hoofd planten- maar dat terzijde) en we gaan serieus uit ons dak op zaterdag. We maken nog een lolletje met wat Vietnamese mannen en gaan dan lekker naar bed.

Ik kan bij Adam op de bank slapen, dus ik heb een gratis slaapplek, superlief. Hier blijf ik dan ook een aantal dagen, tot Milou vraagt of ik zin heb om mee te gaan richting Sapa. “Ja hoor, alleen kan niet teveel doen, want dat ga ik misschien ook met Maika doen”. No problemo.


Sa Pa

We nemen een nachttrein naar Lao Cai, waar het direct 5 graden koeler is. Dat merk je, dus we hebben het koud. We maken een flinke wandeling, waarbij we meer dan eens worden vastgeklampt door ethnische vrouwen die ons hun spullen willen verkopen. Allemaal het zelfde; oorbellen, armbanden, sjaals etc. We weten ze op enige afstand te houden, maar wanneer we het op een rennen zetten, rennen ze gewoon gezellig met ons mee. Hilarisch.

De homestay waar we verblijven is schattig, maar niet geïsoleerd en we sterven van de kou. We doen wat kaartspelletjes en gaan eerder terug dan we hadden verwacht, omdat het nogal saai is. Mooi, maar saai.

 

Dus weer terug naar Hanoi. Adam geeft aan s‘avonds nog wel even wat te willen gaan drinken, dus ik voeg me weer bij een groep onbekende mensen. Een van die mensen is Aga. Ofwel Agnieska, een Poolse meid waar ik lekker mee zit te kletsen. We voegen elkaar toe op facebook en beloven contact te houden.

De volgende ochtend ontvang ik een berichtje van haar. Of ik zin heb in koffie. TUURLIJK, gekkie. Altijd. Dus we doen lunch bij een vegan tentje (Jalus, ga erheen als je in de buurt bent) en Milou sluit later ook aan. Ja, wat nu. Wat zullen we eens gaan doen? “Water Puppet Theatre” Tuurlijk! Fucking geweldig. Random poppen, in water, met muziek. Ik vind het fantastisch.

We gaan na dit spektakel nog even wat eten en ik boek ondertussen een vakantie. Jawel, je leest het goed. Het begint koud te worden (18 graden,..brrr) en ik ben het Noorden een klein beetje zat. Ik boek een retourticket naar Phu Quoc voor het luttele bedrag van 80 euro en zoek later een hostel voor ongeveer 60 euro (voor 11 nachten!!). Ik zweer het, je krijgt je geld niet uitgegeven hier.

Phu Quoc is een idyllisch eiland met witte stranden en blauwe zee. Daar zal ik kerst vieren, dus tot daar! Doei he!